Posts tonen met het label Antonius van Padua. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Antonius van Padua. Alle posts tonen

donderdag 9 september 2010

‘Besjònkele’

Het gaat hard in mijn familie en omgeving. De een na de ander verlaat dit ondermaanse. Tijdens al die uitvaartdiensten en koffietafels besef je steeds meer dat je, naarmate je ouder wordt, zelf ook almaar dichter in de buurt komt van het deel van het bos waar wordt gekapt. En dan ben je, op enig moment, zelf aan de beurt en ga je er vantussen in de hoop dat de achterblijvers af en toe nog eens aan je denken. Op 2 november, Allerzielen, ben ik daarom van de partij. Dan wil ik al die mensen die zomaar ineens uit mijn leven zijn weggetrokken niet teleurstellen. Ik ben ze niet vergeten.

De dag ervoor, op 1 november, herdenken katholieken hun heiligen, voor onze voorouders en ouders een plechtige aangelegenheid. Hun leven was doordrenkt van heiligen en hun voorspraak. Antonius van Padua werd bijvoorbeeld aangeroepen als men iets kwijt was, Sint Jozef voor een zalige dood en Moeder Maria voor al het menselijk leed. Honderden heiligen werden aanbeden. Nog altijd trouwens: zo viel onlangs te lezen dat ene Isidorus van Sevilla is uitgeroepen tot patroonheilige van het internet, omdat hij zo’n 1500 jaar geleden als een der eersten een encyclopedie heeft geschreven waarin vrijwel alle toenmalige kennis verzameld was.
Heiligen namen in het vaak armoedige en zware leven van alledag dus een vooraanstaande plaats in, maar aan de andere kant eigenlijk ook weer niet. Hun kostje was namelijk volgens het katholieke geloof van toen al lang en breed gekocht: zij zaten hoog en droog bij Onze Lieve Heer in de hemel. Zo verwoordden ze het natuurlijk niet, onze vaders, moeders en voorouders, maar zo dachten ze er stiekem wel over. Want ze wisten dat de zaken voor gewone stervelingen helemaal anders lagen: die hadden nog een allemachtig lange weg te gaan voordat zij zich bij Petrus mochten melden. Daarom was voor hen Allerzielen veel belangrijker.

Vagevuur
Allerzielen stond (en staat) dus in het teken van de overledenen. Daar kwam heel wat bij kijken. Enkele dagen tevoren al togen de gelovigen met emmers water, groene zeep, bezems, borstels, winterharde planten en bolchrysanten naar het kerkhof. Bij terugkomst werden pannenkoeken gebakken en bij een borrel herinneringen opgehaald.
Het echte werk werd echter bewaard voor de dag zelf. Allerzielen was namelijk bij uitstek de dag om ervoor te zorgen dat de zielen van de stervelingen in het vagevuur zo snel mogelijk aan de hemelpoort mochten aankloppen. Dat heeft in onze contreien tot een boeiend fenomeen geleid, het zogenoemde ‘besjònkele’, oftewel het verdienen van ‘volle aflaten’. Elk nieuw kerkbezoek op Allerzielen betekende een nieuwe aflaat en bracht de overledene een stapje dichter bij de hemel, mits in de kerk zes Onzevaders, zes Weesgegroetjes en één schietgebed werden gebeden. Het moet een bijzonder schouwspel zijn geweest: honderden gelovigen die de kerk instormden, in hoog tempo al die gebeden afwerkten, vliegensvlug de kerk verlieten – natuurlijk niet zonder nog even bij het wijwatervat een kruisje te hebben gemaakt – en meteen weer de kerk insnelden voor de volgende aflaat.

Zo doen wij het niet meer tegenwoordig. Niks volle aflaten. Gewoon meteen voluit en vol overgave aan de borrel.

Reacties via onderstaande servicebalk of e-mailen naar krekwekdogt@hotmail.nl

vrijdag 22 januari 2010

Bedevaart

Soms, als ik zwaar getafeld heb en me rijkelijk heb laten voorzien van geestrijk vocht, bekruipen me als geboren Willem II’er bange voorgevoelens en twijfels over een goede afloop. Zoiets kun je natuurlijk heel eenvoudig op z’n beloop laten, maar daar schiet de lokale mensheid niks mee op. “Kom”, zei ik daarom tegen mijn vrouw, “we gaan de toekomst van Willem II veiligstellen.”

Gewapend met twee droge worsten tuften we even later naar de kerk van Prinsenbeek. De heilige Gertrudis wordt daar al eeuwen door de plaatselijke boeren vereerd in de hoop op betere oogsten. Precies wat de Tricolores nodig hebben in deze barre tijden, een betere oogst dan de schamele opbrengst tot nu toe. We staken twee kaarsjes op, legden de worsten als offergave ertussen, prevelden wat devoots en stapten snel weer in de auto, want helemaal van Prinsenbeek naar Blerick, da’s geen kattenpis.
In de Blerickse parochiekerk zetelt naar verluidt de heilige Antonius van Padua, patroon van verloren zaken. Ook daar twee kaarsjes, want we zijn onderweg heel wat punten kwijtgeraakt en Antonius zal het kunnen billijken dat we die graag terug willen.
Aansluitend fluks & zonder dralen weer in de auto, nu in een ruk door naar onze eigen Hasseltse kapel, waar we kaarsjes opstaken voor het welzijn en welbevinden van ons allen in het algemeen en de aankomend interim-voorzitter van de club in het bijzonder. Want die zal het nodig hebben.
Dat alles bij elkaar moest genoeg zijn, vonden we toen we eindelijk thuis waren, maar voor de zekerheid trok ik een religieus verantwoord trappistje open en ontkurkte mijn vrouw een in de Postelse abdij gebottelde rode wijn om het gezelschap daarboven nog eens nadrukkelijk van onze goede bedoelingen te overtuigen.

“Toch ben ik er niet gerust op”, zei mijn vrouw. “En dan bedoel ik die worsten.” Even later had ik de koster in Prinsenbeek aan de lijn. “Ik zal eens kijken of ze er nog liggen”, zei hij. Een hoop gestommel en gekraak later kwam het bevrijdende antwoord: “Ze liggen er nog, maar nu niet meer. Dank voor uw gulle gaven.”

(Gepubliceerd in De Tilburgse Koerier, donderdag 28 januari 2010)