Posts tonen met het label Langs de Lijn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Langs de Lijn. Alle posts tonen

zondag 18 april 2010

Voorzitter

Na een tijd vol martelende onzekerheid weten we het nu: Willem II moet het vege lijf via de nacompetitie zien te redden. Da's beroerd voor de club, maar voor mij persoonlijk is het een zegen. Komt er eindelijk een eind aan al die onzalige nachtmerries, al wekenlang, stuk voor stuk met de Tricolores en mezelf in de hoofdrol. Voorbeeld.

Zondagmiddag. Willem II speelt een allesbeslissende thuiswedstrijd. De coach, gezegend met een begenadigd inzicht, heeft mij in de punt van de aanval gezet. Nagezwaaid door echtgenote en kroost fiets ik naar het station van Heusden. Prachtig fietsweer is het, maar toch bekruipt mij een beklemmend gevoel. Wat heeft het voor zin helemaal naar Heusden te fietsen en vervolgens met het boemeltje terug naar Tilburg te sporen? En nu we het toch over het spoor hebben: werd dat fraaie vestingstadje in zijn rijke geschiedenis eigenlijk wel ooit met een station bedacht?
Ik kom uiteindelijk in een naargeestig ogend winkelcentrum terecht. Alle winkels zijn gesloten, want Heusden is nog altijd erg aan zijn zondagsrust gehecht. Godzijdank blijkt één winkel open. Achter de toonbank staat een ongelooflijke zuurpruim met krulspelden, een bochel en een paardengebit. Ze kijkt me vernietigend aan en haalt een kolossaal slagersmes vanonder de toonbank te voorschijn.
"Kunt u me zeggen hoe ik bij het station kom?", vraag ik, terwijl ik net doe of het volkomen normaal is dat zuurpruimen met krulspelden, bochels en paardengebitten joekels van slagersmessen voor de dag halen.
Ze schudt het hoofd.
"De weg naar Tilburg dan?"
"Geen idee."
"Nou, dan bel ik wel een taxi. Kunt u me zeggen hoe deze zaak heet?"
"Stoffenzaak Knierpsjes op het Rolmopsenplein, maar doe geen moeite, de veldwachter komt er al aan."
Even later zit ik in het cachot onder het gemeentehuis. 'Langs de lijn' meldt op de radio dat Willem II na tien minuten al met 0-4 achter staat en dat ik nog steeds spoorloos ben. De technisch directeur heeft al laten weten dat mijn contract wegens wanprestatie op losse schroeven staat.

Wanneer de Heusdense autoriteiten mij eindelijk in vrijheid stellen en ik richting Tilburg spurt om te redden wat er nog te redden valt, blijk ik waarachtig zomaar ineens in een bergetappe verzeild te zijn geraakt. Ik bekleed in het algemeen klassement van de Tour de France een tweede plaats en besluit op de duivelse flanken van de Galibier te demarreren. Mijn benen zijn goed, ik zit perfect in cadans en ransel het fietsje over het plakkend asfalt. Als ik de top gepasseerd ben en het grootste verzet opsteek om aan een striemende afzink te beginnen, rijd ik zonder aanwijsbare reden met een ontzagwekkende vaart de bestuurskamer van Willem II binnen.

"Nam die prijzenkast in jullie gevoelsleven een vooraanstaande plaats in?", vraag ik terwijl ik de vitrine op een hoopje veeg. "Welnee, meneer de voorzitter", klinkt het uit een tiental kelen.
Wat kan een mens toch eng dromen.

zaterdag 3 april 2010

Koomen en De Saedeleer

Morgen, 4 april 2010, is het precies 26 jaar geleden dat sportverslaggever Theo Koomen met hoge snelheid uit de bocht vloog. Vlaming Rik de Saedeleer, van 1924, zal ongetwijfeld een kaarsje opsteken en met weemoed en in stil verdriet terugdenken aan het moment waarop de onheilstijding hem indertijd bereikte. De mannen, ongeëvenaarde fenomenen, hebben elkaar namelijk goed gekend en ten zeerste gewaardeerd.

Als Theo Koomen zich naar de nok van het stadion hees, ging er een feest van herkenning over de tribunes en dat ontlaadde zich binnen enkele seconden in een gescandeerd ‘Theó, Theó’. Koomen, zichtbaar gestreeld, begon dan uitbundig met allebei zijn armen te zwaaien, alsof hij, gesjeesd seminarist als hij was, het voltallige publiek met twee wijwaterkwasten tegelijk wilde zegenen. Dat ging zo door tot de spelers het veld opkwamen en de belangstelling van het publiek voor de eenzame reporter daarboven verflauwde. Hij zegende het stadion dan nog één keer met een weids, allesomvattend gebaar en klom moeizaam verder naar de radiopost.
Koomen vertelde zelden wat er aan de hand was. Hij hield zich uitsluitend bezig met wat er aan de hand zou moeten zijn. En dat was heel wat. Rollertjes werden zo ziedende schoten, onbenullige afzwaaiers boog hij onbekommerd om tot afgekeurde doelpunten. Zonedekking, terughangende spitsen, ruitformaties met de punt naar voren? Dat vond hij tactisch geneuzel. Hij wist trouwens maar vagelijk wat die begrippen precies inhielden. Spanning, dát was zijn geloof, het bloed moest door de aderen stómen.
“Wordt er in Tilburg nog gevoetbald?”, vroeg de presentator van ‘Langs de Lijn’ in Hilversum. “Hòhòhò, jazeker wel, en hoe!”, riep Theo in de microfoon, terwijl wij op de tribune toezagen hoe de ingehuurde harmonie aan haar derde pauzenummer bezig was. De wedstrijd van Koomen duurde tien minuten langer dan die van de arbiter en in die tien minuten aanschouwde hij meer wonderen van techniek dan de samensteller van het voetbalhandboek in zijn simpelheid ooit had kunnen bevroeden.

En toen reed hij zich dood. Op 4 april 1984, 54 jaar slechts. De dood van een adembenemende sprookjesverteller.

De volgende flarden werden in 1986 door Krekwekdogt opgetekend uit de mond van Rik de Saedeleer. Hij deed live verslag van de WK-wedstrijd tussen Bulgarije en Zuid-Korea (1-1) ergens en op enig moment in Mexico. Bij ons was het diep in de nacht en het aantal kijkers alleen daarom al waarschijnlijk uiterst gering. Daar kwam nog bij dat het ging om een pot tussen twee weinig inspirerende voetbaldwergen. Maar De Saedeleer was in een bloedvorm en bood de luttele aan de buis gekluisterde voetballiefhebbers entertainment van het allerhoogste niveau...

“Ook een goedenacht aan alle videorecorders die ingesteld zijn op het goede kanaal. Nummer veertien is meneer No. Weet niet of die iets te maken heeft met de James Bond-films. We zullen zien. Het gaat nu wel heel hard regenen. Dat was Park één naar Park twee. Schòòòt…, tsja, zo’n zevenduizend millimeters naast de staak. In de Koreaanse competitie wordt uitsluitend in het zestienmetergebied op doel geschoten en dan nog moet de keeper de bal tegemoet komen… Het muzikale gedeelte op de tribunes gaat verder, zoals u hoort, maar we zijn wel een heel eind gezakt op de hitlijst. Wéér een schot… Geen krijt aan de pomerans, da's duidelijk. Wie sneuvelt daar? Park één zo te zien. Park één is een speler die graag op wil komen, maar voorlopig zit hij op zijn achterste. In die waterzak zal wel geen tequila zitten, hoewel dat het spel ten goede zou komen. Het gaat nog harder regenen, lijkt het wel, ik zie haast niks. En daar is kennelijk het doelpunt!! Jawel, jawel, maar van wie? Ik heb mijn bril niet op en ik had al gezegd dat de ijle hoogte hier het zicht aantast.”
(Donder).
“Applaus van boven, wel een beetje laat voor dat doelpunt.”
(Donder en bliksem).
“Er komen meer toejuichingen. Het water gutst nu werkelijk aan alle kanten naar beneden. Mijn papieren zijn niet meer te lezen. Ik hoop dat dat nog wel het geval is met mijn bankbiljetten, por favor. Ah, scheidsrechter Diaz kijkt op zijn horloge. Hij heeft dus gelukkig een horloge. Maar hij fluit niet. Nochtans heeft hij ook een fluitje. Nu komen er tot overmaat van ramp steeds meer mensen voor mijn neus staan. Allez, weg jullie, weg, donder op, no Alemana, Belgica!! Wat een sfeer hier. Ah, Diaz fluit. Eindelijk. Dat was dan op papier een zacht eike voor de Bulgaren, maar ze zijn wel al hun tanden kwijt.”

Rik de Saedeleer heeft inmiddels de leeftijd der zeer wijzen bereikt. Hij is 86 en nog altijd bijzonder welbespraakt en lenig van geest. Hij is er zich bovendien zeer van bewust dat hij in het gedeelte van het bos terecht is gekomen waar op gezag van 'boven' wordt gesnoeid en gekapt. De kans dat ze hem over het hoofd zullen zien is helaas verwaarloosbaar: ze zijn er namelijk dol op humoristen.

Naschrift
Op 3 maart 2013 is Rik de Saedeleer in een ziekenhuis in Knokke overleden aan een langdurige, slopende ziekte.

Reacties via onderstaande servicebalk of e-mailen naar krekwekdogt@hotmail.nl