Onwillekeurig gingen mijn gedachten gisteren tijdens de zouteloze pot tussen Willem II en Go Ahead Eagles (1-1) terug naar betere tijden, tijden waarin het kortgeschoren gras aan de Goirleseweg nog werd bevolkt door persoonlijkheden, mannen die in hun eentje een oorlog konden winnen. Op zaterdagavond 16 september 1989 bijvoorbeeld, Willem II-Fortuna Sittard.
Het weer was toen even beroerd als nu. Het regende, er stond een ruige wind en de temperatuur bleef fors onder de maat. Gelukkig was de wedstrijd tegen de Fortunezen hartverwarmend. Willem II won die avond overtuigend met 2-0. Namens de Tricolores stonden onder anderen Van Gobbel, Feskens en Brocken op het veld. Maar de winst was vooral te danken aan een ander monument, een onvervalste stoommachine van Britse makelij. Zijn naam: David McKie Loggie. Hij scoorde in de 19e en 48e minuut en werd vervolgens door het onmenselijk harde centrale verdedigingsduo Duut & Liesdek snoeihard onderuitgehaald. Het was een teken van onmacht, radeloosheid en irritatie.
Toen Loggie, ondersteund door twee medewerkers van Willem II’s medische staf, het veld verliet, stak hij ten afscheid zijn hand in de lucht, maar hij begreep meteen dat van een gladiator een meer tot de verbeelding sprekende afgang mocht worden verwacht. Net voor de tunnel hield hij daarom halt, hees zich tussen de medische beroepsbeoefenaren in volle lengte, 1,81 meter, op en schudde met een vreemde grimas driemaal met zijn vuist. Toen kromp hij weer ineen en liet zich gewillig door de regenjassen afvoeren naar de medische inspectie en de doucheruimte.
Onaardige gedachte
Terwijl hij een paar meter voor mij met een gebalde vuist vlak voor de tunnel verpoosde, ging er een onaardige gedachte door mij heen: zouden de Nederlandse velden ooit een lelijkere voetballer hebben mogen aanschouwen? Want laten we eerlijk zijn, een móóie voetballer was Loggie niet. Hij hield er een rare motoriek op na, liep bonkig en stroef, passeerde tegenstanders puur op kracht en was op zijn best in scrimmage-achtige situaties, waarin techniek en souplesse loze begrippen waren.
Daar kwam nog bij dat zijn optreden extra cachet kreeg door zijn kaalheid (een nadeel bij het koppen, aldus de onvergetelijke Vlaamse sportverslaggever De Saedeleer: geen krijt op de pomerans), zijn angstaanjagende dijen, zijn voortdurend op storm staande gelaatstrekken en zijn alles overheersende neus. Geen wonder dat complete verdedigingen bij het opstomen van dit vervaarlijk ogend fenomeen doorgaans even slikten en eerbiedig opzij stapten. Helaas waren niet alle tegenstanders van toen doordrongen van enig historisch besef. Deze materialistische cultuurbarbaren bleken meer prijs te stellen op hun schamele winstpremie dan op het behoud van ons industrieel erfgoed.
Ik mis hem nog steeds. Met een robuuste stoommachine van het kaliber David McKie Loggie hadden de Eagles het gisteren mooi kunnen schudden.
David Loggie sloot in 1993 zijn loopbaan als profvoetballer af bij AZ en is daarna in Nederland blijven hangen. Hij verdient nu zijn brood als autoverkoper in de kop van Noord-Holland. Klik hier voor een hoogst amusant verhaal van David Loggie anno 2011.
Reacties via onderstaande servicebalk of e-mailen naar krekwekdogt@hotmail.nl
Krekwekdogt woont in 'de schôônste stad van et laand' volgens de autochtonen en een verzameling rampspoed volgens vrijwel ieder ander. Hij schrijft over Brabant, de toestand in de wereld, heden en verleden, dammen en schaken, politiek, literatuur, Willem II (koning, voetbalclub en de sigaren), het dorp Helvoirt waarin hij is opgegroeid en wat er zoal nog meer op zijn weg komt. En dat allemaal vanuit de schôônste stad van et laand, waar ze nog weten hoe het leven geleefd moet worden.
Posts tonen met het label Willem II. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Willem II. Alle posts tonen
zaterdag 13 augustus 2011
zondag 18 april 2010
Voorzitter
Na een tijd vol martelende onzekerheid weten we het nu: Willem II moet het vege lijf via de nacompetitie zien te redden. Da's beroerd voor de club, maar voor mij persoonlijk is het een zegen. Komt er eindelijk een eind aan al die onzalige nachtmerries, al wekenlang, stuk voor stuk met de Tricolores en mezelf in de hoofdrol. Voorbeeld.Zondagmiddag. Willem II speelt een allesbeslissende thuiswedstrijd. De coach, gezegend met een begenadigd inzicht, heeft mij in de punt van de aanval gezet. Nagezwaaid door echtgenote en kroost fiets ik naar het station van Heusden. Prachtig fietsweer is het, maar toch bekruipt mij een beklemmend gevoel. Wat heeft het voor zin helemaal naar Heusden te fietsen en vervolgens met het boemeltje terug naar Tilburg te sporen? En nu we het toch over het spoor hebben: werd dat fraaie vestingstadje in zijn rijke geschiedenis eigenlijk wel ooit met een station bedacht?
Ik kom uiteindelijk in een naargeestig ogend winkelcentrum terecht. Alle winkels zijn gesloten, want Heusden is nog altijd erg aan zijn zondagsrust gehecht. Godzijdank blijkt één winkel open. Achter de toonbank staat een ongelooflijke zuurpruim met krulspelden, een bochel en een paardengebit. Ze kijkt me vernietigend aan en haalt een kolossaal slagersmes vanonder de toonbank te voorschijn.
"Kunt u me zeggen hoe ik bij het station kom?", vraag ik, terwijl ik net doe of het volkomen normaal is dat zuurpruimen met krulspelden, bochels en paardengebitten joekels van slagersmessen voor de dag halen.
Ze schudt het hoofd.
"De weg naar Tilburg dan?"
"Geen idee."
"Nou, dan bel ik wel een taxi. Kunt u me zeggen hoe deze zaak heet?"
"Stoffenzaak Knierpsjes op het Rolmopsenplein, maar doe geen moeite, de veldwachter komt er al aan."
Even later zit ik in het cachot onder het gemeentehuis. 'Langs de lijn' meldt op de radio dat Willem II na tien minuten al met 0-4 achter staat en dat ik nog steeds spoorloos ben. De technisch directeur heeft al laten weten dat mijn contract wegens wanprestatie op losse schroeven staat.
Wanneer de Heusdense autoriteiten mij eindelijk in vrijheid stellen en ik richting Tilburg spurt om te redden wat er nog te redden valt, blijk ik waarachtig zomaar ineens in een bergetappe verzeild te zijn geraakt. Ik bekleed in het algemeen klassement van de Tour de France een tweede plaats en besluit op de duivelse flanken van de Galibier te demarreren. Mijn benen zijn goed, ik zit perfect in cadans en ransel het fietsje over het plakkend asfalt. Als ik de top gepasseerd ben en het grootste verzet opsteek om aan een striemende afzink te beginnen, rijd ik zonder aanwijsbare reden met een ontzagwekkende vaart de bestuurskamer van Willem II binnen.
"Nam die prijzenkast in jullie gevoelsleven een vooraanstaande plaats in?", vraag ik terwijl ik de vitrine op een hoopje veeg. "Welnee, meneer de voorzitter", klinkt het uit een tiental kelen.
Wat kan een mens toch eng dromen.
zondag 7 maart 2010
Wijze mannen
Het zijn barre tijden, maar de liefde voor Willem II stroomt nog meer dan anders door onze aderen en het woord ‘degradatie’ hebben we opgeborgen in de achterste krochten van onze hersenen. Dat komt omdat we in ons optimisme zo nu en dan krachtig worden gesterkt door wat zich op en rond het veld afspeelt. Ik heb het nu niet zozeer over de sportieve ontwikkelingen (hoewel de ploeg sinds de komst van Pijpers, de nieuwe trainer, wel degelijk beter is gaan spelen), als wel over diverse verrassende schijnbewegingen aan de beleidsmatige zijlijn. Ik belicht er één, een kersverse.
Omroep Brabant berichtte dat de eind januari door het Stichtingsbestuur geïnstalleerde Commissie van Wijze Mannen, bestaande uit de lokale fenomenen Jan Melis, Mike Leers en Paul Bottelier, afgelopen weekend in Almelo heeft gesproken met leden van het bestuur van Heracles. En daar blijft het niet bij, zo wist Omroep Brabant te melden: een vervolggesprek met het Heracles-bestuur is al ingepland. "De commissie hoopt van Heracles te leren hoe een kleine club op een gezonde manier kan groeien.” Het is uitermate verheugend dat de Commissie in Almelo kennelijk een gewillig oor heeft gevonden, zij het dat de Almeloërs dat oor helaas pas verleenden nadat ze eerst zelf de pot tegen de Tricolores met 3-2 in hun zak hadden gestoken. Ze zijn daar wel goed, maar niet gek.
Het is alles bijeen nogal wat. Deze onverwachte manoeuvre betekent allereerst dat de Wijze Mannen niet erg gelukkig zijn met de manier waarop in de bestuurskamer aan de Goirleseweg tot nu toe is omgesprongen met 'gezond groeien', waarmee zij zich op voorhand van een breed draagvlak verzekerd weten omdat zij met deze terechte opvatting de gevoelens van vrijwel alle Tilburgers onderstrepen. Maar het betekent ook dat de Wijze Mannen (en geloof me: Melis, Leers en Bottelier zijn buiten kijf begiftigd met een veel meer dan normale intelligentie) zich ervan bewust waren, of toch minstens het sterke vermoeden hadden, dat elders in het land nòg slimmere mensen te vinden moesten zijn. Dat zij in hun zoektocht in Almelo zijn uitgekomen, wekt overigens geen bevreemding. Ook voor de uit het katholieke zuiden afkomstige Commissie komen de échte wijzen nog steeds uit het oosten. Da’s toch een hoopvol teken: nederigheid zegeviert altijd.
(Gepubliceerd in in De Tilburgse Koerier, donderdag 11 maart 2010)
vrijdag 22 januari 2010
Bedevaart
Soms, als ik zwaar getafeld heb en me rijkelijk heb laten voorzien van geestrijk vocht, bekruipen me als geboren Willem II’er bange voorgevoelens en twijfels over een goede afloop. Zoiets kun je natuurlijk heel eenvoudig op z’n beloop laten, maar daar schiet de lokale mensheid niks mee op. “Kom”, zei ik daarom tegen mijn vrouw, “we gaan de toekomst van Willem II veiligstellen.” Gewapend met twee droge worsten tuften we even later naar de kerk van Prinsenbeek. De heilige Gertrudis wordt daar al eeuwen door de plaatselijke boeren vereerd in de hoop op betere oogsten. Precies wat de Tricolores nodig hebben in deze barre tijden, een betere oogst dan de schamele opbrengst tot nu toe. We staken twee kaarsjes op, legden de worsten als offergave ertussen, prevelden wat devoots en stapten snel weer in de auto, want helemaal van Prinsenbeek naar Blerick, da’s geen kattenpis.
In de Blerickse parochiekerk zetelt naar verluidt de heilige Antonius van Padua, patroon van verloren zaken. Ook daar twee kaarsjes, want we zijn onderweg heel wat punten kwijtgeraakt en Antonius zal het kunnen billijken dat we die graag terug willen.
Aansluitend fluks & zonder dralen weer in de auto, nu in een ruk door naar onze eigen Hasseltse kapel, waar we kaarsjes opstaken voor het welzijn en welbevinden van ons allen in het algemeen en de aankomend interim-voorzitter van de club in het bijzonder. Want die zal het nodig hebben.
Dat alles bij elkaar moest genoeg zijn, vonden we toen we eindelijk thuis waren, maar voor de zekerheid trok ik een religieus verantwoord trappistje open en ontkurkte mijn vrouw een in de Postelse abdij gebottelde rode wijn om het gezelschap daarboven nog eens nadrukkelijk van onze goede bedoelingen te overtuigen.
“Toch ben ik er niet gerust op”, zei mijn vrouw. “En dan bedoel ik die worsten.” Even later had ik de koster in Prinsenbeek aan de lijn. “Ik zal eens kijken of ze er nog liggen”, zei hij. Een hoop gestommel en gekraak later kwam het bevrijdende antwoord: “Ze liggen er nog, maar nu niet meer. Dank voor uw gulle gaven.”
(Gepubliceerd in De Tilburgse Koerier, donderdag 28 januari 2010)
woensdag 20 januari 2010
Over Kolen en Schreurs
In de Nieuwlandstraat in Tilburg is al 35 jaar het antiquariaat 'De Refter' (voorheen 'De Schaduw') van socioloog en historicus Kees Kolen gevestigd. Antiquarische boeken, Willem II en vrouw & kroost - de volgorde is willekeurig - zijn de grote liefdes in zijn leven en het is voor de clientèle altijd de vraag welke liefde hij op welk moment als eerste zal belijden.
Een paar weken geleden stapte ik De Refter binnen. Daar stond Kees tussen zo'n vijftienduizend boeken en uit kloosters en kerken afkomstige restanten van het rijke roomse leven. "Het gaat je goed", zei ik, "je bent alleen nog maar op vrijdag en zaterdag open." Hij schudde zijn wijze hoofd en klopte op mijn schouders: "Dat zie je verkeerd. Het is hier net Willem II. Door de week ploeteren, zwoegen en trainen en dan in het weekend je kunsten laten zien." Willem II dus, binnen tien tellen.
Het doet hem zichtbaar pijn, de teloorgang van de Tricolores, waarover hij trouwens tussen neus en lippen door een paar prachtboeken heeft geschreven. "Ik lig er wakker van. Maar ik blijf geloof houden." Geloof. Ook zo'n grootheid waarover we uren kunnen filosoferen. Allebei opgegroeid in het Brabant van de jaren vijftig en zestig hebben we de verstikkende, alom en altijd aanwezige roomse omknelling doorleefd, hebben we de ontzuiling en het secularisatieproces toegejuicht, maar kijken we nu toch met een ondefinieerbare weemoed terug op onze door kerk en religie gedomineerde jeugd. Het had iets, die tijd.
"Dit is 'm dan", zei Kees en hij legde het boek op tafel. "Je hebt geluk, want er was meer vraag naar." Daar was ik inmiddels zelf ook al achter. Het had me heel veel moeite gekost om het drieluik 'Kroniek eener parochie' van Jac. Schreurs MSC bij elkaar te sprokkelen. Een stond toevallig bij Kees in de schappen, de andere delen moest ik over laten komen uit Haarlem en Maastricht. Maar het was de zoektocht waard: ik mag me de eigenaar noemen van een kostelijk bezit, in de oorlogsjaren geschreven over het leven van een kapelaan en zijn vaak eigenzinnige parochianen in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. De trilogie zou lang geleden al in de vergetelheid zijn geraakt, ware het niet dat regisseur Willy van Hemert er eind jaren zeventig een dichtbekeken televisieserie aan wijdde: 'Dagboek van een Herdershond'. Tijdens de opnames ervan voltrok zich overigens een drama, toen acteur Ko van Dijk (Nicolaas Bonte, alias 'de mensch') plotseling aan een hartstilstand overleed. Van Hemert had vervolgens heel wat kunstgrepen nodig om het relaas van Schreurs in de nog resterende afleveringen enigszins overeind te houden. Verder zonder 'de mensch' was ondenkbaar, ineens een andere Bonte ongeloofwaardig.
Wie was Jac. Schreurs MSC? Laat ik allereerst een mogelijk misverstand uit de weg ruimen. De afkorting achter zijn naam staat niet voor de universitaire titel Master of Science, maar voor 'Missionarii Sacratissimi Cordis Iesu'. Hij behoorde derhalve tot de Missionarissen van het Heilig Hart (in de volksmond 'de Rooi Harten'), die ook in Tilburg aan de Bredaseweg, tegenover de watertoren, een klooster hadden - waar Schreurs overigens menigmaal op bezoek is geweest.
Jacobus Hubertus Schreurs (1893-1966), roepnaam Jacques, was een Limburger in hart en nieren en daarnaast schrijver, dichter en medewerker van het toonaangevende literaire tijdschrift De Gemeenschap. Geboren in Sittard heeft hij na het seminarie en zijn priesterwijding vrijwel heel zijn leven gewoond in Stein. De benedictijnerabdij daar lag letterlijk en figuurlijk onder de rook van Geleen, in Schreurs' jeugd nog een onaanzienlijke vlek, maar daarna razendsnel gegroeid als gevolg van de komst van de Staatsmijn Maurits. De 'Kroniek' is te beschouwen als het geromantiseerd en min of meer autobiografisch verslag van zijn waarnemingen en ervaringen als kapelaan in Geleen en geeft een fraai beeld van de bevolking en het priesterambt in een streek die in relatief korte tijd een metamorfose onderging: van een lethargisch beleefde armoe in een diep-religieus decor naar een samenleving die in toenemende mate gedomineerd werd door atheïsten, socialisten en protestanten, van platteland naar geïndustrialiseerd stedelijk gebied, van een gesloten, grotendeels agrarische samenleving naar een werkgemeenschap onder de grond. Ze kregen het voor hun kiezen, de Limburgers, en met hen kapelaan Schreurs, zeer begaan als hij was met het lot van de boeren en arbeiders en zich zeer bewust van zijn onmacht.
Inderdaad, een kostelijk bezit. Schreurs' archaïsche taalgebruik en zijn neiging om nu en dan bombastisch uit te pakken heb ik graag op de koop toe genomen. Het is een man na aan mijn hart. Toen Schreurs in 1966 stierf, liet hij een kleine veertig boeken na. Ze zijn allemaal in de loop der jaren volstrekt verstoft en volledig verkruimeld. Maar de 'Kroniek', een stil en bijna vergeten monument van een bescheiden herder en een groot mens, zal ons overleven. Met dank aan Van Hemert en de Kees Kolens van deze wereld.
Een paar weken geleden stapte ik De Refter binnen. Daar stond Kees tussen zo'n vijftienduizend boeken en uit kloosters en kerken afkomstige restanten van het rijke roomse leven. "Het gaat je goed", zei ik, "je bent alleen nog maar op vrijdag en zaterdag open." Hij schudde zijn wijze hoofd en klopte op mijn schouders: "Dat zie je verkeerd. Het is hier net Willem II. Door de week ploeteren, zwoegen en trainen en dan in het weekend je kunsten laten zien." Willem II dus, binnen tien tellen. Het doet hem zichtbaar pijn, de teloorgang van de Tricolores, waarover hij trouwens tussen neus en lippen door een paar prachtboeken heeft geschreven. "Ik lig er wakker van. Maar ik blijf geloof houden." Geloof. Ook zo'n grootheid waarover we uren kunnen filosoferen. Allebei opgegroeid in het Brabant van de jaren vijftig en zestig hebben we de verstikkende, alom en altijd aanwezige roomse omknelling doorleefd, hebben we de ontzuiling en het secularisatieproces toegejuicht, maar kijken we nu toch met een ondefinieerbare weemoed terug op onze door kerk en religie gedomineerde jeugd. Het had iets, die tijd.
"Dit is 'm dan", zei Kees en hij legde het boek op tafel. "Je hebt geluk, want er was meer vraag naar." Daar was ik inmiddels zelf ook al achter. Het had me heel veel moeite gekost om het drieluik 'Kroniek eener parochie' van Jac. Schreurs MSC bij elkaar te sprokkelen. Een stond toevallig bij Kees in de schappen, de andere delen moest ik over laten komen uit Haarlem en Maastricht. Maar het was de zoektocht waard: ik mag me de eigenaar noemen van een kostelijk bezit, in de oorlogsjaren geschreven over het leven van een kapelaan en zijn vaak eigenzinnige parochianen in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. De trilogie zou lang geleden al in de vergetelheid zijn geraakt, ware het niet dat regisseur Willy van Hemert er eind jaren zeventig een dichtbekeken televisieserie aan wijdde: 'Dagboek van een Herdershond'. Tijdens de opnames ervan voltrok zich overigens een drama, toen acteur Ko van Dijk (Nicolaas Bonte, alias 'de mensch') plotseling aan een hartstilstand overleed. Van Hemert had vervolgens heel wat kunstgrepen nodig om het relaas van Schreurs in de nog resterende afleveringen enigszins overeind te houden. Verder zonder 'de mensch' was ondenkbaar, ineens een andere Bonte ongeloofwaardig.
Wie was Jac. Schreurs MSC? Laat ik allereerst een mogelijk misverstand uit de weg ruimen. De afkorting achter zijn naam staat niet voor de universitaire titel Master of Science, maar voor 'Missionarii Sacratissimi Cordis Iesu'. Hij behoorde derhalve tot de Missionarissen van het Heilig Hart (in de volksmond 'de Rooi Harten'), die ook in Tilburg aan de Bredaseweg, tegenover de watertoren, een klooster hadden - waar Schreurs overigens menigmaal op bezoek is geweest.
Jacobus Hubertus Schreurs (1893-1966), roepnaam Jacques, was een Limburger in hart en nieren en daarnaast schrijver, dichter en medewerker van het toonaangevende literaire tijdschrift De Gemeenschap. Geboren in Sittard heeft hij na het seminarie en zijn priesterwijding vrijwel heel zijn leven gewoond in Stein. De benedictijnerabdij daar lag letterlijk en figuurlijk onder de rook van Geleen, in Schreurs' jeugd nog een onaanzienlijke vlek, maar daarna razendsnel gegroeid als gevolg van de komst van de Staatsmijn Maurits. De 'Kroniek' is te beschouwen als het geromantiseerd en min of meer autobiografisch verslag van zijn waarnemingen en ervaringen als kapelaan in Geleen en geeft een fraai beeld van de bevolking en het priesterambt in een streek die in relatief korte tijd een metamorfose onderging: van een lethargisch beleefde armoe in een diep-religieus decor naar een samenleving die in toenemende mate gedomineerd werd door atheïsten, socialisten en protestanten, van platteland naar geïndustrialiseerd stedelijk gebied, van een gesloten, grotendeels agrarische samenleving naar een werkgemeenschap onder de grond. Ze kregen het voor hun kiezen, de Limburgers, en met hen kapelaan Schreurs, zeer begaan als hij was met het lot van de boeren en arbeiders en zich zeer bewust van zijn onmacht.Inderdaad, een kostelijk bezit. Schreurs' archaïsche taalgebruik en zijn neiging om nu en dan bombastisch uit te pakken heb ik graag op de koop toe genomen. Het is een man na aan mijn hart. Toen Schreurs in 1966 stierf, liet hij een kleine veertig boeken na. Ze zijn allemaal in de loop der jaren volstrekt verstoft en volledig verkruimeld. Maar de 'Kroniek', een stil en bijna vergeten monument van een bescheiden herder en een groot mens, zal ons overleven. Met dank aan Van Hemert en de Kees Kolens van deze wereld.
Labels:
Dijk Ko van,
Geleen,
Geloof,
Hemert Willy van,
Kolen Kees,
Kroniek eener Parochie,
Refter de,
Schreurs Jac.,
Secularisatieproces,
Sittard,
Stein,
Tilburg,
Tricolores,
Willem II
donderdag 31 december 2009
Wat 2010 ons brengen zal
Rinus de Ziener is verhuisd. Sinds de kerstdagen zetelt hij in een van de biechtstoelen in de Heikese Kerk. “Tussen de missen door heb ik er wel eerst de tussenschotten uit moeten slopen. Dat was even pezen, maar ik moet zeggen: ik zit er nu best comfortabel bij. Het is droog, mijn bed past er precies in en ik heb m'n privacy, want er komt nooit iemand. Dus alles bij elkaar is het niet zo’n penitentie, behalve dan dat er hier verrekte slecht wordt gestookt."
Krekwekdogt brengt Rinus, 94 inmiddels, traditiegetrouw elke oudjaarsdag een bezoek om te vernemen wat het nieuwe jaar zal brengen. Zijn voorspellingen zijn nu eenmaal buitengewoon accuraat en hij heeft als gerenommeerde illegale jeneverstoker altijd wel iets strafs onder de kurk.
“Het wordt geen bijzonder jaar”, vertelt Rinus, “echt zo’n jaar dat we achteraf gezien eigenlijk net zo goed hadden kunnen overslaan. Maar goed, hoe weinig opwindend ook, er valt altijd wel iets te melden. Zullen we eerst maar eens onze levertjes kietelen?” Rinus wacht het antwoord niet af en schenkt een mooie, donkerpaarse pruimenjenever in.
“Al vroeg in het voorjaar ontdekken deskundigen dat het H1N1-vaccin een hele goeie slotontdooier is. In april krijgen we te maken met de zoveelste consternatie rond ons geliefde koningshuis, omdat ene W.A. van Buren op de ledenlijst van het Republikeins Genootschap blijkt te prijken. De RVD ontkent alles, maar prinses Maxima laat in een interview weten dat het alleen maar om een eenmalige donatie ging. Nog een borrel?” Ongevraagd schenkt hij bij.
“Begin mei grote treurnis in Tilburg omdat Willem II ook de laatste pot kansloos verliest en rechtstreeks naar de eerste divisie degradeert. De dag erop laat de club zich, volkomen berooid, failliet verklaren. Een opstandige menigte eist het hoofd van de voorzitter en maakt uiteindelijk bij gebrek aan beter het standbeeld op de Heuvel een kopje kleiner. Eind juni valt het kabinet omdat minister Klink de voorraad vaccins voor een prikkie verpatst blijkt te hebben aan Halfords.”
Weer een borrel. Een innemend mens, die Rinus.
“In september kondigt Beatrix aan dat zij, met het oog op bijzondere omstandigheden binnen de familie, besloten heeft tot haar vijfentachtigste in functie te blijven. ‘Als dat mag van Boven’, voegt ze er godsvruchtig aan toe. De Telegraaf ruikt onmiddellijk het spoor van een tweede Greet Hofmans-affaire, maar moet eind oktober de zoektocht naar de heer of mevrouw Boven opgeven. De krant voelt zich grotelijks door Hare Majesteit belazerd en publiceert verbolgen een artikel over pogingen van een niet bij name genoemd lid van het koningshuis om op Rottumeroog een republiekje te vestigen. Eind december 2010 heeft Nederland nog steeds geen nieuw kabinet en Tilburg nog steeds geen nieuwe burgemeester. Laten we daar een jenevertje op vatten. En daarna zet ik je de biechtstoel uit. Over een half uur begint het Lof. Proost.”
Krekwekdogt brengt Rinus, 94 inmiddels, traditiegetrouw elke oudjaarsdag een bezoek om te vernemen wat het nieuwe jaar zal brengen. Zijn voorspellingen zijn nu eenmaal buitengewoon accuraat en hij heeft als gerenommeerde illegale jeneverstoker altijd wel iets strafs onder de kurk.
“Het wordt geen bijzonder jaar”, vertelt Rinus, “echt zo’n jaar dat we achteraf gezien eigenlijk net zo goed hadden kunnen overslaan. Maar goed, hoe weinig opwindend ook, er valt altijd wel iets te melden. Zullen we eerst maar eens onze levertjes kietelen?” Rinus wacht het antwoord niet af en schenkt een mooie, donkerpaarse pruimenjenever in.
“Al vroeg in het voorjaar ontdekken deskundigen dat het H1N1-vaccin een hele goeie slotontdooier is. In april krijgen we te maken met de zoveelste consternatie rond ons geliefde koningshuis, omdat ene W.A. van Buren op de ledenlijst van het Republikeins Genootschap blijkt te prijken. De RVD ontkent alles, maar prinses Maxima laat in een interview weten dat het alleen maar om een eenmalige donatie ging. Nog een borrel?” Ongevraagd schenkt hij bij.
“Begin mei grote treurnis in Tilburg omdat Willem II ook de laatste pot kansloos verliest en rechtstreeks naar de eerste divisie degradeert. De dag erop laat de club zich, volkomen berooid, failliet verklaren. Een opstandige menigte eist het hoofd van de voorzitter en maakt uiteindelijk bij gebrek aan beter het standbeeld op de Heuvel een kopje kleiner. Eind juni valt het kabinet omdat minister Klink de voorraad vaccins voor een prikkie verpatst blijkt te hebben aan Halfords.”
Weer een borrel. Een innemend mens, die Rinus.
“In september kondigt Beatrix aan dat zij, met het oog op bijzondere omstandigheden binnen de familie, besloten heeft tot haar vijfentachtigste in functie te blijven. ‘Als dat mag van Boven’, voegt ze er godsvruchtig aan toe. De Telegraaf ruikt onmiddellijk het spoor van een tweede Greet Hofmans-affaire, maar moet eind oktober de zoektocht naar de heer of mevrouw Boven opgeven. De krant voelt zich grotelijks door Hare Majesteit belazerd en publiceert verbolgen een artikel over pogingen van een niet bij name genoemd lid van het koningshuis om op Rottumeroog een republiekje te vestigen. Eind december 2010 heeft Nederland nog steeds geen nieuw kabinet en Tilburg nog steeds geen nieuwe burgemeester. Laten we daar een jenevertje op vatten. En daarna zet ik je de biechtstoel uit. Over een half uur begint het Lof. Proost.”
Labels:
Beatrix,
biechtstoel,
Buren W.A. van,
de Telegraaf,
Heikese Kerk,
Hofmans Greet,
Maxima prinses,
pruimenjenever,
Rottumeroog,
slotontdooier,
Tilburg,
Willem II,
Ziener Rinus de
donderdag 17 december 2009
Tussen Troje en Waterloo
Straks komt het Amsterdamse zooitje ongeregeld op bezoek dat zich zo graag de ‘Godenzonen’ noemt. Dat wordt een gedenkwaardig moment: er betreden dan twee gerenommeerde grijsaards het veld die zowel fysiek als psychisch hun beste tijd hebben gehad. De Godenzonen dateren van 1900, de Tricolores van 1896. Het zijn de oude mannen van de eredivisie: ze sjokken over het veld als een verzorgingshuis met prostaatproblemen. En tot overmaat van ramp is ook met hun namen alles mis.
Bij de geboorte van de Godenzonen doken de naamgevers, zoals toentertijd gebruikelijk, in de mythologie met de bedoeling daaruit een krachtpatser op te diepen. Het werd ‘Ajax’, een bloeddorstig heerschap dat voor de poorten van Troje dood en verderf zaaide en daar volgens de overlevering zichtbaar genoegen in schiep. Prima kerel dus om een voetbalclub naar te vernoemen, tot het moment waarop de kritisch ingestelde voetballiefhebber zijn mythologisch handboek uit de kast pakt en de moeite neemt om na te gaan wat er zoal over deze querulant is geschreven. De resultaten van deze kleine exercitie zijn helaas niet bemoedigend.
Zo blijken er, om maar eens met een opmerkelijke bevinding te beginnen, twéé heren met de naam Ajax rond Troje werkzaam te zijn geweest. Daar was allereerst de zoon van Telamoon, die wij allen natuurlijk kennen als de koning van Salamis. Deze Ajax, die men nadien ‘de grote’ is gaan noemen, kon niet verkroppen dat de wapenuitrusting van Achilles na diens dood aan Odysseus en niet aan hem werd toegewezen. Hij werd op slag krankzinnig en pleegde zelfmoord, wat mij geen aanbeveling lijkt voor een voetbalvereniging. De andere Ajax is als ‘de kleine’ in de boeken gekomen. Ik hoef de lezer waarachtig niet te vertellen dat ‘de kleine’ een zoon was van Oïleus, koning van Lokris. Wat de lezer wellicht niet weet is dat deze maniak zich vanwege zijn verkrachting van Kassandra de gramschap van de goden op de hals had gehaald, schipbreuk leed en verdronk.
Het moge kortom duidelijk zijn dat Ajax vernoemd is naar een idiote zelfmoordenaar of een verkrachter.
Nee, dan Willem II! Geboren in 1792 en al, zo wil de overlevering, in de poepluiers een militair in hart en nieren. Een dappere en wakkere vent die in 1815 samen met Wellington en Blücher bij Waterloo het onderdeurtje Napoleon alle hoeken van het veld had laten zien. Kijk eens aan, da's wel even andere koek!
Helaas gebiedt de eerlijkheid mij te melden dat ik in een Engels museum eens een andere Willem II heb moeten aanschouwen. In een gigantische zaal had men daar met tienduizenden tinnen soldaatjes de slag bij Waterloo uitgebeeld. De Engelse historici hadden onze struise Prins van Oranje, gewapend met de driekleur, achter een boom neergezet, waar hij het van angst in zijn broek stond te doen.
Als straks de Godenzonen en onze mannen het veld betreden, zet ik vijf euro op de schijtlijster, maar ik vrees het ergste.
Bij de geboorte van de Godenzonen doken de naamgevers, zoals toentertijd gebruikelijk, in de mythologie met de bedoeling daaruit een krachtpatser op te diepen. Het werd ‘Ajax’, een bloeddorstig heerschap dat voor de poorten van Troje dood en verderf zaaide en daar volgens de overlevering zichtbaar genoegen in schiep. Prima kerel dus om een voetbalclub naar te vernoemen, tot het moment waarop de kritisch ingestelde voetballiefhebber zijn mythologisch handboek uit de kast pakt en de moeite neemt om na te gaan wat er zoal over deze querulant is geschreven. De resultaten van deze kleine exercitie zijn helaas niet bemoedigend.
Zo blijken er, om maar eens met een opmerkelijke bevinding te beginnen, twéé heren met de naam Ajax rond Troje werkzaam te zijn geweest. Daar was allereerst de zoon van Telamoon, die wij allen natuurlijk kennen als de koning van Salamis. Deze Ajax, die men nadien ‘de grote’ is gaan noemen, kon niet verkroppen dat de wapenuitrusting van Achilles na diens dood aan Odysseus en niet aan hem werd toegewezen. Hij werd op slag krankzinnig en pleegde zelfmoord, wat mij geen aanbeveling lijkt voor een voetbalvereniging. De andere Ajax is als ‘de kleine’ in de boeken gekomen. Ik hoef de lezer waarachtig niet te vertellen dat ‘de kleine’ een zoon was van Oïleus, koning van Lokris. Wat de lezer wellicht niet weet is dat deze maniak zich vanwege zijn verkrachting van Kassandra de gramschap van de goden op de hals had gehaald, schipbreuk leed en verdronk.
Het moge kortom duidelijk zijn dat Ajax vernoemd is naar een idiote zelfmoordenaar of een verkrachter.
Nee, dan Willem II! Geboren in 1792 en al, zo wil de overlevering, in de poepluiers een militair in hart en nieren. Een dappere en wakkere vent die in 1815 samen met Wellington en Blücher bij Waterloo het onderdeurtje Napoleon alle hoeken van het veld had laten zien. Kijk eens aan, da's wel even andere koek!Helaas gebiedt de eerlijkheid mij te melden dat ik in een Engels museum eens een andere Willem II heb moeten aanschouwen. In een gigantische zaal had men daar met tienduizenden tinnen soldaatjes de slag bij Waterloo uitgebeeld. De Engelse historici hadden onze struise Prins van Oranje, gewapend met de driekleur, achter een boom neergezet, waar hij het van angst in zijn broek stond te doen.
Als straks de Godenzonen en onze mannen het veld betreden, zet ik vijf euro op de schijtlijster, maar ik vrees het ergste.
Labels:
Achilles,
Ajax,
Blücher,
Godenzonen,
Kassandra,
Lokris,
mythologie,
Napoleon,
Odysseus,
Oïleus,
Salamis,
Telamoon,
Tricolores,
Troje,
Waterloo,
Wellington,
Willem II
zondag 13 december 2009
Poëet
Voor mij liggen de ingebonden jaargangen 1924 tot en met 1929 van ‘NOAD-Nieuws’, een krantje dat bij thuiswedstrijden van deze eerbiedwaardige Tilburgse voetbalvereniging onder het publiek werd verspreid. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor dit soort historische lectuur. Zo’n vergeeld krantje heeft immers veel méér te bieden dan alleen maar het woordje vooraf van de voorzitter, de opstellingen en de competitiestanden. Het geeft de lezer inzicht in de cultuur van die dagen, de manier van leven, de humor en niet te vergeten de koopwaar van de plaatselijke middenstand.
De toenmalige voeballiefhebbers waren, zo blijkt, sterk geïnteresseerd in rookgerei, hoeden en petten, ‘Rund-, Kalfsch- en Varkensvleesch’, ‘Ondergoederen en andere kleeding’, ‘Behangselpapier’, ‘Vogelzaden, Kippen- en Duivenvoer en Grutterswaren’ en uiteraard een forse pint: ‘Bezoekt na afloop van den wedstrijd cabaret De Lindeboom. Optreden van het gevierde Vlaamsche Duo Jeffranso’s met wederom schitterend repertoire’. Ons vertrouwen in deze laatste mededeling is overigens niet overweldigend.

Voor Willem II had men toen nog een heilig ontzag. De Tricolores konden een dikke tachtig jaar geleden dan ook bogen op een serie klinkende namen. In het doel Mathijsen, achterin de backs Stevens en Brekelmans, op het middenveld Jole, Mommers en Schollaert en voorin Engel, Horsten, Van Son, Leijnen en Gielens. De angst voor dit elftal droop werkelijk van de pagina’s. Ook al had de redacteur nog zo zijn best gedaan om het defaitisme binnen pruimbare proporties te houden, verder dan één armzalig lichtpuntje was hij niet gekomen: “In plaatselijke ontmoetingen zijn beide partijen in den regel in hun besten vorm, zoodat we a.s. Zondag wel de mooiste wedstrijd van het seizoen hebben”.
Een probleem dat de huidige voetballiefhebber bij tijd en wijle aardig dwars kan zitten, was ook in de jaren twintig van de vorige eeuw kennelijk in volle hevigheid aanwezig, getuige het werkstuk van een tientallen coupletten doorzeurende NOAD-poëet. ‘Aan de vrouwen en meisjes’, heette zijn langdradige ontboezeming, waarvan alleen de eerste twee coupletten enigszins aan de tand des tijds zijn ontkomen. Sterker nog: als ooit nog eens een standaardwerk wordt geschreven over erotiek in de poëzie, mag het eerste couplet daarin beslist niet ontbreken:
“Lieve, brave, leuke poesjes
Van het vrouwelijk geslacht
Ik hoorde van Uw lieve lippen
In stilte reeds een kleine klacht
‘k Hoorde ze die harde woorden
Uit Uw lieflijke snuit:
‘Ik had zoo graag dat mannie thuis bleef
En toch trekt-ie er tusschen uit’.”
Maar zelfs de poëet en de poesjes met hun lieve lippen konden niet verhinderen dat NOAD ook deze titanenstrijd tegen de Tricolores kansloos verloor.
Er kan veel gebeuren in een kleine eeuw. Vanmiddag zijn de Tricolores voor de zoveelste keer in deze voetbaljaargang geducht tegen de lamp gelopen. Tilburg maakt zich op voor het ergste. De tijd dat gerenommeerde ploegen met knikkende knieën en onder het prevelen van wanhopige schietgebedjes de grasmat aan de Goirleseweg betraden is voorbij. En met de poëten is het ook al niet meer wat het geweest is.
De toenmalige voeballiefhebbers waren, zo blijkt, sterk geïnteresseerd in rookgerei, hoeden en petten, ‘Rund-, Kalfsch- en Varkensvleesch’, ‘Ondergoederen en andere kleeding’, ‘Behangselpapier’, ‘Vogelzaden, Kippen- en Duivenvoer en Grutterswaren’ en uiteraard een forse pint: ‘Bezoekt na afloop van den wedstrijd cabaret De Lindeboom. Optreden van het gevierde Vlaamsche Duo Jeffranso’s met wederom schitterend repertoire’. Ons vertrouwen in deze laatste mededeling is overigens niet overweldigend.

Voor Willem II had men toen nog een heilig ontzag. De Tricolores konden een dikke tachtig jaar geleden dan ook bogen op een serie klinkende namen. In het doel Mathijsen, achterin de backs Stevens en Brekelmans, op het middenveld Jole, Mommers en Schollaert en voorin Engel, Horsten, Van Son, Leijnen en Gielens. De angst voor dit elftal droop werkelijk van de pagina’s. Ook al had de redacteur nog zo zijn best gedaan om het defaitisme binnen pruimbare proporties te houden, verder dan één armzalig lichtpuntje was hij niet gekomen: “In plaatselijke ontmoetingen zijn beide partijen in den regel in hun besten vorm, zoodat we a.s. Zondag wel de mooiste wedstrijd van het seizoen hebben”.
Een probleem dat de huidige voetballiefhebber bij tijd en wijle aardig dwars kan zitten, was ook in de jaren twintig van de vorige eeuw kennelijk in volle hevigheid aanwezig, getuige het werkstuk van een tientallen coupletten doorzeurende NOAD-poëet. ‘Aan de vrouwen en meisjes’, heette zijn langdradige ontboezeming, waarvan alleen de eerste twee coupletten enigszins aan de tand des tijds zijn ontkomen. Sterker nog: als ooit nog eens een standaardwerk wordt geschreven over erotiek in de poëzie, mag het eerste couplet daarin beslist niet ontbreken:
“Lieve, brave, leuke poesjes
Van het vrouwelijk geslacht
Ik hoorde van Uw lieve lippen
In stilte reeds een kleine klacht
‘k Hoorde ze die harde woorden
Uit Uw lieflijke snuit:
‘Ik had zoo graag dat mannie thuis bleef
En toch trekt-ie er tusschen uit’.”
Maar zelfs de poëet en de poesjes met hun lieve lippen konden niet verhinderen dat NOAD ook deze titanenstrijd tegen de Tricolores kansloos verloor.
Er kan veel gebeuren in een kleine eeuw. Vanmiddag zijn de Tricolores voor de zoveelste keer in deze voetbaljaargang geducht tegen de lamp gelopen. Tilburg maakt zich op voor het ergste. De tijd dat gerenommeerde ploegen met knikkende knieën en onder het prevelen van wanhopige schietgebedjes de grasmat aan de Goirleseweg betraden is voorbij. En met de poëten is het ook al niet meer wat het geweest is.
zaterdag 12 december 2009
Tilburgse bollenschuppers
Toen ik vanmorgen het nog steeds prachtige ‘Het Rijke Roomsche Leven’ van Michel van der Plas uit de boekenkast nam, viel er een vergeeld knipsel uit: een artikel uit het Algemeen Dagblad van 1 september 1988. Een feest van herkenning.
Het artikel verhaalt hoe Brabander Ton Meijs er toentertijd in geslaagd was zijn passie voor voetbal te combineren met zijn studie geschiedenis: zijn doctoraalscriptie ging namelijk over de geschiedenis van het vooroorlogse voetbal in Tilburg. Een verhaal waarin standsverschil, ‘bollenschuppers’, dekens, pastoors, kapelaans en andere vertegenwoordigers van de rijkelijk aanwezige clerus de hoofdrol speelden.
De clerici moesten, beweerden zij bij hoog en bij laag, niks van voetbal hebben. Elke week werd op de dag des Heren een sidderend gehoor vanaf de kansel op het hart gedrukt dat de zaak heel simpel lag. Een gelovige kon kiezen tussen voetbal en de kerk. Niks meer en niks minder. Koos de gelovige het voetbal, dan lagen hel en verdoemenis in het verschiet. De beminde gelovigen, inclusief het kwartet dat achterin zat te hoogjassen, waren dus gewaarschuwd en moesten wel beseffen dat de eeuwigheid allemachtig lang zou duren.
Duidelijk taal, maar helemaal consequent was de clerus niet. Willem II mocht zich namelijk verheugen in de warme belangstelling der herders, wat dogmatisch werd onderbouwd door te wijzen op het bijzondere karakter van de vereniging. Was Willem II niet de club van de gegoede burgerij, van de fabrikant Van den Bergh en de familie Arts, die de scepter zwaaide over de Nieuwe Tilburgsche Courant? Dat was andere koek, waarvoor Onze Lieve Heer graag een uitzondering maakte. En in Zijn kielzog de clerici. Zij sloegen geen wedstrijd over en lieten zich na afloop gaarne in een sjieke tent fêteren.
Nee, meneer pastoor bedoelde, zo moesten de beminde gelovigen goed begrijpen, het volstrekt heidense voetbal van bijvoorbeeld NOAD, de arbeidersclub, of van LONGA, de kantoorkrukkenvereniging. Waar haalden die het lef vandaan te denken dat ze op zondag ongestraft tegen een balletje konden trappen?
Het was water naar de zee dragen. Rond 1911 telde Tilburg al 23 – voor het merendeel wilde, niet-georganiseerde – verenigingen. Het kerkelijk gezag besefte dat het aantal hemelgangers op deze manier wel heel erg drastisch af zou nemen en besloot dat Onze Lieve Heer, zij het niet van harte, enige mildheid in Zijn opvattingen was gaan betrachten. Eerst de kerk, dan de bal, dat was het nieuwe parool vanaf de preekstoel. Om erop toe te zien dat de rooms-katholieke beginselen niet al te zeer bezoedeld zouden worden, besloten de hoogwaardigheidsbekleders bovendien als 'geestelijk adviseur' zitting te nemen in de clubbesturen. In de meeste gevallen bleef hun inbreng beperkt tot wat ‘geestelijke puntjes’, rondborstig tijdens de rondvraag onder het genot van een sigaar en een goed glas wijn naar voren gebracht, maar sommige pastoors hielden er een ruimere taakopvatting op na en bemoeiden zich even onbeschroomd als onbevoegd met de opstelling, de wissels en de taktiek. Niemand haalde het in zijn hoofd om deze aanbevelingen naast zich neer te leggen, want dat was meteen het einde van een veelbelovende carrière, zowel hier als in het hiernamaals.
Gelovig waren ze wel, die pastoors van voor de oorlog, maar bemind, zo moet worden gevreesd, een stuk minder.
Het artikel verhaalt hoe Brabander Ton Meijs er toentertijd in geslaagd was zijn passie voor voetbal te combineren met zijn studie geschiedenis: zijn doctoraalscriptie ging namelijk over de geschiedenis van het vooroorlogse voetbal in Tilburg. Een verhaal waarin standsverschil, ‘bollenschuppers’, dekens, pastoors, kapelaans en andere vertegenwoordigers van de rijkelijk aanwezige clerus de hoofdrol speelden.
De clerici moesten, beweerden zij bij hoog en bij laag, niks van voetbal hebben. Elke week werd op de dag des Heren een sidderend gehoor vanaf de kansel op het hart gedrukt dat de zaak heel simpel lag. Een gelovige kon kiezen tussen voetbal en de kerk. Niks meer en niks minder. Koos de gelovige het voetbal, dan lagen hel en verdoemenis in het verschiet. De beminde gelovigen, inclusief het kwartet dat achterin zat te hoogjassen, waren dus gewaarschuwd en moesten wel beseffen dat de eeuwigheid allemachtig lang zou duren.
Duidelijk taal, maar helemaal consequent was de clerus niet. Willem II mocht zich namelijk verheugen in de warme belangstelling der herders, wat dogmatisch werd onderbouwd door te wijzen op het bijzondere karakter van de vereniging. Was Willem II niet de club van de gegoede burgerij, van de fabrikant Van den Bergh en de familie Arts, die de scepter zwaaide over de Nieuwe Tilburgsche Courant? Dat was andere koek, waarvoor Onze Lieve Heer graag een uitzondering maakte. En in Zijn kielzog de clerici. Zij sloegen geen wedstrijd over en lieten zich na afloop gaarne in een sjieke tent fêteren.
Nee, meneer pastoor bedoelde, zo moesten de beminde gelovigen goed begrijpen, het volstrekt heidense voetbal van bijvoorbeeld NOAD, de arbeidersclub, of van LONGA, de kantoorkrukkenvereniging. Waar haalden die het lef vandaan te denken dat ze op zondag ongestraft tegen een balletje konden trappen?
Het was water naar de zee dragen. Rond 1911 telde Tilburg al 23 – voor het merendeel wilde, niet-georganiseerde – verenigingen. Het kerkelijk gezag besefte dat het aantal hemelgangers op deze manier wel heel erg drastisch af zou nemen en besloot dat Onze Lieve Heer, zij het niet van harte, enige mildheid in Zijn opvattingen was gaan betrachten. Eerst de kerk, dan de bal, dat was het nieuwe parool vanaf de preekstoel. Om erop toe te zien dat de rooms-katholieke beginselen niet al te zeer bezoedeld zouden worden, besloten de hoogwaardigheidsbekleders bovendien als 'geestelijk adviseur' zitting te nemen in de clubbesturen. In de meeste gevallen bleef hun inbreng beperkt tot wat ‘geestelijke puntjes’, rondborstig tijdens de rondvraag onder het genot van een sigaar en een goed glas wijn naar voren gebracht, maar sommige pastoors hielden er een ruimere taakopvatting op na en bemoeiden zich even onbeschroomd als onbevoegd met de opstelling, de wissels en de taktiek. Niemand haalde het in zijn hoofd om deze aanbevelingen naast zich neer te leggen, want dat was meteen het einde van een veelbelovende carrière, zowel hier als in het hiernamaals.
Gelovig waren ze wel, die pastoors van voor de oorlog, maar bemind, zo moet worden gevreesd, een stuk minder.
zaterdag 21 november 2009
Moeilijke tijden
De beroerde omstandigheden waarin Willem II verkeert moeten even worden weggespoeld. Daarom leg ik aan bij ‘Het Dorstige Paard’, het café van de trouwste aanhangster van de Tricolores.
Mien Feijen heet ze en ze is in het bezit van een gezegende leeftijd. De jaren beginnen dan ook zichtbaar hun tol te eisen, maar als ze te maken krijgt met barbaren die in hun lamlendigheid zo diep gezonken zijn dat ze zich schaamteloos scharen achter het vaandel van PSV of RKC, ja, dan ontbrandt in haar weer een heilig vuur. “Ze moeten niet wagen me hier te komen condoleren als m'n jongens weer eens verloren hebben. Dat gezever, daar kan ik niet tegen. Dan jaag ik ze de kroeg uit en ze gaan nog ook!" Lacht smakelijk.
Naast me bestijgt een gezette Tilburger moeizaam een kruk en laat een jonge klare aanrukken. Hij nipt voorzichtig, buigt zich in mijn richting en zegt: “Elk jaar krijg ik van mijn zoon een seizoenkaart. Je wilt zo’n jongen niet teleurstellen, dus gaat opa, verdomd als het niet waar is, af en toe nog kijken ook. Maar soms denk ik wel eens dat ze me zo vlug mogelijk achter de beuken heg willen hebben. Stuur die ouwe maar naar Willem II. Kan hij met zijn reumatiek lekker uitwaaien.”
Willem II is haar met de paplepel ingegeven. Haar vader diende de club als suppoost en zij ging mee, van kindsbeen af. Heeft zeventig jaar lang geen wedstrijd gemist. “Ho even, ho even, nou lieg ik. Die cupwedstrijd bijna vijftig jaar geleden in Manchester, daar mocht ik niet naar toe van mijn man. Een schat, nooit over te klagen gehad, maar een paar dagen alleen naar het buitenland, nee, dat ging niet door, dat kreeg ik niet verkocht. God hebbe zijn ziel.”
“D’r zit geen pit meer in die mannen”, mengt opa zich in het gesprek. “In mijn tijd werd er tenminste nog écht gevoetbald. Drie gebroken poten per pot was niks bijzonders. Bloed aan de paal, zo dachten wij erover. En de scheidsrechters ook. Die staken pas een vingertje op als je de halve spelersbus het ziekenhuis had ingeschopt. ‘Heren, heren, denk aan de zondagsrust’, zeiden ze dan, want we voetbalden uiteraard in katholiek verband. Voor de wedstrijd kregen wij de communie uitgereikt, nou vreten ze biéfstukken.” Hij zet het borreltje aan zijn mond en wipt de inhoud met een geroutineerde knik naar binnen. “Je wilt zo’n jongen niet teleurstellen, ook al is hij met een etter getrouwd. Vorige week zou ik daar een hapje meeëten. Laat ik eerst maar eens een fatsoenlijke bodem leggen, dacht ik. Nou liep het wat uit de hand, maar ik had de zaken nog redelijk op orde en ik was nog zo christelijk om haar even te bellen. Ik zeg, schat, staat de Bokma koud? Weet je wat ze toen zei? Ja, zei ze, en je vreten ook! Eigenwijs, hè, die jongen van me, moest en zou haar hebben.” Heft zijn glaasje. “Doe nog maar eens vol. Daar kun je beter van piesen dan van een korstje brood.”
Mien Feijen maakt moeilijke tijden door. De laatste maanden krijgt ze week in week uit condoléances naar haar hoofd geslingerd. Ze staan met de rug tegen de muur, haar jongens. Zelf moet ze trouwens ook oppassen, want ze heeft tien weddenschappen van 25 euro uitstaan dat Willem II het redt. Maar dan zal het uit moeten zijn met dat lieve gedoe op het veld. “Wat koop je daar nou voor? Er moet geknokt worden. Gewerkt, gewerkt en gedomme nog eens gewerkt.”
Pieter, ook een rechtgeaard supporter, schuift aan. Heeft een tragisch verhaal te melden. “Jarenlang heb ik een Willem II-vulpen gehad. Dat was nog een erfstuk. Op een gegeven moment ben ik de dop verloren. Ik heb toen de rest ook maar weggedonderd.”
“Hoe zit het met mijn borrel?”, vraagt opa.
“Als Willem II degradeert”, zegt Mien, “stort mijn hele wereld in. Een ramp zou het zijn. Eerste divisie? Ik lig er ’s nachts wakker van, dat mag je gerust weten. Ik heb eergisteren in de Hasseltse Kapel een compleet rozenhoedje weggepreveld, de verf van het Mariabeeld afgebeden en voor vijf euro kaarsjes opgestoken. Zo’n goed elftal, dat kan toch helemaal niet?”
“Goed elftal?”, roept opa. “Zachte eikes zijn het!”
“Laat ik nou een tijdje later de dop terugvinden”, grinnikt Pieter.
Als ik naar buiten loop, schalt haar stem door ‘Het Dorstige Paard’.
“Volgende week drie punten, denk eraan!”
We denken eraan.
Mien Feijen heet ze en ze is in het bezit van een gezegende leeftijd. De jaren beginnen dan ook zichtbaar hun tol te eisen, maar als ze te maken krijgt met barbaren die in hun lamlendigheid zo diep gezonken zijn dat ze zich schaamteloos scharen achter het vaandel van PSV of RKC, ja, dan ontbrandt in haar weer een heilig vuur. “Ze moeten niet wagen me hier te komen condoleren als m'n jongens weer eens verloren hebben. Dat gezever, daar kan ik niet tegen. Dan jaag ik ze de kroeg uit en ze gaan nog ook!" Lacht smakelijk.
Naast me bestijgt een gezette Tilburger moeizaam een kruk en laat een jonge klare aanrukken. Hij nipt voorzichtig, buigt zich in mijn richting en zegt: “Elk jaar krijg ik van mijn zoon een seizoenkaart. Je wilt zo’n jongen niet teleurstellen, dus gaat opa, verdomd als het niet waar is, af en toe nog kijken ook. Maar soms denk ik wel eens dat ze me zo vlug mogelijk achter de beuken heg willen hebben. Stuur die ouwe maar naar Willem II. Kan hij met zijn reumatiek lekker uitwaaien.”
Willem II is haar met de paplepel ingegeven. Haar vader diende de club als suppoost en zij ging mee, van kindsbeen af. Heeft zeventig jaar lang geen wedstrijd gemist. “Ho even, ho even, nou lieg ik. Die cupwedstrijd bijna vijftig jaar geleden in Manchester, daar mocht ik niet naar toe van mijn man. Een schat, nooit over te klagen gehad, maar een paar dagen alleen naar het buitenland, nee, dat ging niet door, dat kreeg ik niet verkocht. God hebbe zijn ziel.”
“D’r zit geen pit meer in die mannen”, mengt opa zich in het gesprek. “In mijn tijd werd er tenminste nog écht gevoetbald. Drie gebroken poten per pot was niks bijzonders. Bloed aan de paal, zo dachten wij erover. En de scheidsrechters ook. Die staken pas een vingertje op als je de halve spelersbus het ziekenhuis had ingeschopt. ‘Heren, heren, denk aan de zondagsrust’, zeiden ze dan, want we voetbalden uiteraard in katholiek verband. Voor de wedstrijd kregen wij de communie uitgereikt, nou vreten ze biéfstukken.” Hij zet het borreltje aan zijn mond en wipt de inhoud met een geroutineerde knik naar binnen. “Je wilt zo’n jongen niet teleurstellen, ook al is hij met een etter getrouwd. Vorige week zou ik daar een hapje meeëten. Laat ik eerst maar eens een fatsoenlijke bodem leggen, dacht ik. Nou liep het wat uit de hand, maar ik had de zaken nog redelijk op orde en ik was nog zo christelijk om haar even te bellen. Ik zeg, schat, staat de Bokma koud? Weet je wat ze toen zei? Ja, zei ze, en je vreten ook! Eigenwijs, hè, die jongen van me, moest en zou haar hebben.” Heft zijn glaasje. “Doe nog maar eens vol. Daar kun je beter van piesen dan van een korstje brood.”
Mien Feijen maakt moeilijke tijden door. De laatste maanden krijgt ze week in week uit condoléances naar haar hoofd geslingerd. Ze staan met de rug tegen de muur, haar jongens. Zelf moet ze trouwens ook oppassen, want ze heeft tien weddenschappen van 25 euro uitstaan dat Willem II het redt. Maar dan zal het uit moeten zijn met dat lieve gedoe op het veld. “Wat koop je daar nou voor? Er moet geknokt worden. Gewerkt, gewerkt en gedomme nog eens gewerkt.”
Pieter, ook een rechtgeaard supporter, schuift aan. Heeft een tragisch verhaal te melden. “Jarenlang heb ik een Willem II-vulpen gehad. Dat was nog een erfstuk. Op een gegeven moment ben ik de dop verloren. Ik heb toen de rest ook maar weggedonderd.”
“Hoe zit het met mijn borrel?”, vraagt opa.
“Als Willem II degradeert”, zegt Mien, “stort mijn hele wereld in. Een ramp zou het zijn. Eerste divisie? Ik lig er ’s nachts wakker van, dat mag je gerust weten. Ik heb eergisteren in de Hasseltse Kapel een compleet rozenhoedje weggepreveld, de verf van het Mariabeeld afgebeden en voor vijf euro kaarsjes opgestoken. Zo’n goed elftal, dat kan toch helemaal niet?”
“Goed elftal?”, roept opa. “Zachte eikes zijn het!”
“Laat ik nou een tijdje later de dop terugvinden”, grinnikt Pieter.
Als ik naar buiten loop, schalt haar stem door ‘Het Dorstige Paard’.
“Volgende week drie punten, denk eraan!”
We denken eraan.
vrijdag 20 november 2009
Jaap
Van de week was hij weer op televisie. Jaap, ónze Jaap. Hij becommentarieerde een vriendschappelijke pot van Oranje. Het was allemaal niet best geweest, vertelde Jaap. En er was nog een hoop werk aan de winkel. Tot die conclusie waren wij, een slordige anderhalf miljoen kijkers, ook al gekomen, zij het dat we daarvoor geen vorstelijke tegemoetkoming hadden ontvangen. Altijd al een handige jongen geweest, die Jaap. Hoewel, altijd is wellicht wat sterk aangezet.
Even terug naar Amsterdam, eind oktober 2007. Zijn lichaam wilde niet meer, zei hij, en ook tussen de oren knaagde het al enige tijd. Jaap Stam gaf er de brui aan en trok zich terug uit de wereld van het warrige profvoetbal.
Mijn gedachten gingen terug naar een vroege zomerdag in 1995. Op die dag had coach Theo de Jong de pers naar de Goirleseweg verordonneerd. Willem II had wat aankopen gedaan en die werden die middag gepresenteerd: ene Sami Hyypiä, ene Henri van der Vegt en ene Jaap Stam. Het gemor in de Tilburgse dreven en ver daarbuiten was niet van de lucht. Wat moesten we in godsnaam met die Fin en dat rare stel uit Kampen? Wat moesten we met twee boeren en een tweebenige ijspegel?
Nooit heb ik een collectief wantrouwen zo snel weer zien verdwijnen. Vergeleken bij het centrale verdedigingsblok Hyypiä en Stam was dat andere vermaarde verdedigende stelletje in de vaderlandse voetbalgeschiedenis, Israel en Lazeroms bij Feyenoord, een bang uitgevallen kleuterklasje.
De aanstaande van Stam was er ook. Ellis heette ze. Ze was in het bezit van een veel te grote handtas en zag eruit of ze ‘s morgens nog veertig koeien had gemolken. Jaap was trots op zijn Ellis, ze waren tijdens de presentatie onafscheidelijk en hielden het hele uur onafgebroken elkaars handen vast.
Nog voor de winterstop was Stam alweer vertrokken, naar PSV. Daarna heb ik hem in zijn verdere verovering van de voetbalwereld langzaam maar zeker zien veranderen van een bescheiden, keurig gekapte boerenzoon in een zo op het oog duivels monster. De haren gingen eraf, een ordeloos sikje kwam erbij en als finishing touch liet Jaap een enorme tatoeage aanbrengen op zijn schouder. Het effect was angstaanjagend: voor zo'n ontspoorde kolos gingen spitsen maar al te graag een stapje opzij.
We hebben in 2007 kortom afscheid genomen van een fenomeen wiens carrière in het stadion van Willem II is begonnen. Op ónze sprieten heeft hij zich in de kijker gespeeld. Maar daarvan was op het moment waarop Theo de Jong zijn aanwinsten presenteerde nog geen sprake. Toen ik zijn aanstaande vroeg wat zij ervan vond dat Jaap in Tilburg aan de slag ging, antwoordde ze diplomatiek: “Jaap heeft er zin in.” Jaap glimlachte en kneep liefdevol in haar hand.
Even terug naar Amsterdam, eind oktober 2007. Zijn lichaam wilde niet meer, zei hij, en ook tussen de oren knaagde het al enige tijd. Jaap Stam gaf er de brui aan en trok zich terug uit de wereld van het warrige profvoetbal.
Mijn gedachten gingen terug naar een vroege zomerdag in 1995. Op die dag had coach Theo de Jong de pers naar de Goirleseweg verordonneerd. Willem II had wat aankopen gedaan en die werden die middag gepresenteerd: ene Sami Hyypiä, ene Henri van der Vegt en ene Jaap Stam. Het gemor in de Tilburgse dreven en ver daarbuiten was niet van de lucht. Wat moesten we in godsnaam met die Fin en dat rare stel uit Kampen? Wat moesten we met twee boeren en een tweebenige ijspegel?
Nooit heb ik een collectief wantrouwen zo snel weer zien verdwijnen. Vergeleken bij het centrale verdedigingsblok Hyypiä en Stam was dat andere vermaarde verdedigende stelletje in de vaderlandse voetbalgeschiedenis, Israel en Lazeroms bij Feyenoord, een bang uitgevallen kleuterklasje.
De aanstaande van Stam was er ook. Ellis heette ze. Ze was in het bezit van een veel te grote handtas en zag eruit of ze ‘s morgens nog veertig koeien had gemolken. Jaap was trots op zijn Ellis, ze waren tijdens de presentatie onafscheidelijk en hielden het hele uur onafgebroken elkaars handen vast.
Nog voor de winterstop was Stam alweer vertrokken, naar PSV. Daarna heb ik hem in zijn verdere verovering van de voetbalwereld langzaam maar zeker zien veranderen van een bescheiden, keurig gekapte boerenzoon in een zo op het oog duivels monster. De haren gingen eraf, een ordeloos sikje kwam erbij en als finishing touch liet Jaap een enorme tatoeage aanbrengen op zijn schouder. Het effect was angstaanjagend: voor zo'n ontspoorde kolos gingen spitsen maar al te graag een stapje opzij.
We hebben in 2007 kortom afscheid genomen van een fenomeen wiens carrière in het stadion van Willem II is begonnen. Op ónze sprieten heeft hij zich in de kijker gespeeld. Maar daarvan was op het moment waarop Theo de Jong zijn aanwinsten presenteerde nog geen sprake. Toen ik zijn aanstaande vroeg wat zij ervan vond dat Jaap in Tilburg aan de slag ging, antwoordde ze diplomatiek: “Jaap heeft er zin in.” Jaap glimlachte en kneep liefdevol in haar hand.
Abonneren op:
Posts (Atom)
