Posts tonen met het label Saedeleer Rik de. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Saedeleer Rik de. Alle posts tonen

zondag 8 januari 2012

Over zenuwslopende blitz en doping in de denksporten

Ook in denksporten worden dopingcontroles gehouden. Het lijkt potsierlijk en fenomenen als dammer Ton Sijbrands vinden het ook potsierlijk, maar ondertussen valt er wel iets voor te zeggen dat grootmeesters na afloop van een partij nog even een plastic potje dienen vol te piesen.

Met name blitzpartijen met een zeer beperkte bedenktijd voor beide spelers of partijen waarin de spelers in tijdnood geraakt zijn, vergen het uiterste van het concentratievermogen en het hart. De hartslag loopt in deze omstandigheden op naar waarden boven de 200. Een rustgevend middeltje, een bètablokker bijvoorbeeld, doet dan wonderen. Waar doping in fysieke sporten juist tot nog veel grotere krachtsinspanningen of duurprestaties moet leiden, daar dient het spul in de denksporten juist kalmte & rust te bewerkstellingen.

Zie ter illustratie onderstaande blitzpartij tussen de wereldtoppers Anand en Dreev en let op het begeleidend commentaar. Theo Koomen en Rik de Saedeleer hadden het niet kunnen verbeteren. Hoezo denksporten geen kijksporten?



Reacties via onderstaande servicebalk of e-mailen naar krekwekdogt@hotmail.nl

zaterdag 13 augustus 2011

Willem II’s stoommachine

Onwillekeurig gingen mijn gedachten gisteren tijdens de zouteloze pot tussen Willem II en Go Ahead Eagles (1-1) terug naar betere tijden, tijden waarin het kortgeschoren gras aan de Goirleseweg nog werd bevolkt door persoonlijkheden, mannen die in hun eentje een oorlog konden winnen. Op zaterdagavond 16 september 1989 bijvoorbeeld, Willem II-Fortuna Sittard.

Het weer was toen even beroerd als nu. Het regende, er stond een ruige wind en de temperatuur bleef fors onder de maat. Gelukkig was de wedstrijd tegen de Fortunezen hartverwarmend. Willem II won die avond overtuigend met 2-0. Namens de Tricolores stonden onder anderen Van Gobbel, Feskens en Brocken op het veld. Maar de winst was vooral te danken aan een ander monument, een onvervalste stoommachine van Britse makelij. Zijn naam: David McKie Loggie. Hij scoorde in de 19e en 48e minuut en werd vervolgens door het onmenselijk harde centrale verdedigingsduo Duut & Liesdek snoeihard onderuitgehaald. Het was een teken van onmacht, radeloosheid en irritatie.
Toen Loggie, ondersteund door twee medewerkers van Willem II’s medische staf, het veld verliet, stak hij ten afscheid zijn hand in de lucht, maar hij begreep meteen dat van een gladiator een meer tot de verbeelding sprekende afgang mocht worden verwacht. Net voor de tunnel hield hij daarom halt, hees zich tussen de medische beroepsbeoefenaren in volle lengte, 1,81 meter, op en schudde met een vreemde grimas driemaal met zijn vuist. Toen kromp hij weer ineen en liet zich gewillig door de regenjassen afvoeren naar de medische inspectie en de doucheruimte.

Onaardige gedachte
Terwijl hij een paar meter voor mij met een gebalde vuist vlak voor de tunnel verpoosde, ging er een onaardige gedachte door mij heen: zouden de Nederlandse velden ooit een lelijkere voetballer hebben mogen aanschouwen? Want laten we eerlijk zijn, een móóie voetballer was Loggie niet. Hij hield er een rare motoriek op na, liep bonkig en stroef, passeerde tegenstanders puur op kracht en was op zijn best in scrimmage-achtige situaties, waarin techniek en souplesse loze begrippen waren.
Daar kwam nog bij dat zijn optreden extra cachet kreeg door zijn kaalheid (een nadeel bij het koppen, aldus de onvergetelijke Vlaamse sportverslaggever De Saedeleer: geen krijt op de pomerans), zijn angstaanjagende dijen, zijn voortdurend op storm staande gelaatstrekken en zijn alles overheersende neus. Geen wonder dat complete verdedigingen bij het opstomen van dit vervaarlijk ogend fenomeen doorgaans even slikten en eerbiedig opzij stapten. Helaas waren niet alle tegenstanders van toen doordrongen van enig historisch besef. Deze materialistische cultuurbarbaren bleken meer prijs te stellen op hun schamele winstpremie dan op het behoud van ons industrieel erfgoed.
Ik mis hem nog steeds. Met een robuuste stoommachine van het kaliber David McKie Loggie hadden de Eagles het gisteren mooi kunnen schudden.

David Loggie sloot in 1993 zijn loopbaan als profvoetballer af bij AZ en is daarna in Nederland blijven hangen. Hij verdient nu zijn brood als autoverkoper in de kop van Noord-Holland. Klik hier voor een hoogst amusant verhaal van David Loggie anno 2011.

Reacties via onderstaande servicebalk of e-mailen naar krekwekdogt@hotmail.nl

zaterdag 3 april 2010

Koomen en De Saedeleer

Morgen, 4 april 2010, is het precies 26 jaar geleden dat sportverslaggever Theo Koomen met hoge snelheid uit de bocht vloog. Vlaming Rik de Saedeleer, van 1924, zal ongetwijfeld een kaarsje opsteken en met weemoed en in stil verdriet terugdenken aan het moment waarop de onheilstijding hem indertijd bereikte. De mannen, ongeëvenaarde fenomenen, hebben elkaar namelijk goed gekend en ten zeerste gewaardeerd.

Als Theo Koomen zich naar de nok van het stadion hees, ging er een feest van herkenning over de tribunes en dat ontlaadde zich binnen enkele seconden in een gescandeerd ‘Theó, Theó’. Koomen, zichtbaar gestreeld, begon dan uitbundig met allebei zijn armen te zwaaien, alsof hij, gesjeesd seminarist als hij was, het voltallige publiek met twee wijwaterkwasten tegelijk wilde zegenen. Dat ging zo door tot de spelers het veld opkwamen en de belangstelling van het publiek voor de eenzame reporter daarboven verflauwde. Hij zegende het stadion dan nog één keer met een weids, allesomvattend gebaar en klom moeizaam verder naar de radiopost.
Koomen vertelde zelden wat er aan de hand was. Hij hield zich uitsluitend bezig met wat er aan de hand zou moeten zijn. En dat was heel wat. Rollertjes werden zo ziedende schoten, onbenullige afzwaaiers boog hij onbekommerd om tot afgekeurde doelpunten. Zonedekking, terughangende spitsen, ruitformaties met de punt naar voren? Dat vond hij tactisch geneuzel. Hij wist trouwens maar vagelijk wat die begrippen precies inhielden. Spanning, dát was zijn geloof, het bloed moest door de aderen stómen.
“Wordt er in Tilburg nog gevoetbald?”, vroeg de presentator van ‘Langs de Lijn’ in Hilversum. “Hòhòhò, jazeker wel, en hoe!”, riep Theo in de microfoon, terwijl wij op de tribune toezagen hoe de ingehuurde harmonie aan haar derde pauzenummer bezig was. De wedstrijd van Koomen duurde tien minuten langer dan die van de arbiter en in die tien minuten aanschouwde hij meer wonderen van techniek dan de samensteller van het voetbalhandboek in zijn simpelheid ooit had kunnen bevroeden.

En toen reed hij zich dood. Op 4 april 1984, 54 jaar slechts. De dood van een adembenemende sprookjesverteller.

De volgende flarden werden in 1986 door Krekwekdogt opgetekend uit de mond van Rik de Saedeleer. Hij deed live verslag van de WK-wedstrijd tussen Bulgarije en Zuid-Korea (1-1) ergens en op enig moment in Mexico. Bij ons was het diep in de nacht en het aantal kijkers alleen daarom al waarschijnlijk uiterst gering. Daar kwam nog bij dat het ging om een pot tussen twee weinig inspirerende voetbaldwergen. Maar De Saedeleer was in een bloedvorm en bood de luttele aan de buis gekluisterde voetballiefhebbers entertainment van het allerhoogste niveau...

“Ook een goedenacht aan alle videorecorders die ingesteld zijn op het goede kanaal. Nummer veertien is meneer No. Weet niet of die iets te maken heeft met de James Bond-films. We zullen zien. Het gaat nu wel heel hard regenen. Dat was Park één naar Park twee. Schòòòt…, tsja, zo’n zevenduizend millimeters naast de staak. In de Koreaanse competitie wordt uitsluitend in het zestienmetergebied op doel geschoten en dan nog moet de keeper de bal tegemoet komen… Het muzikale gedeelte op de tribunes gaat verder, zoals u hoort, maar we zijn wel een heel eind gezakt op de hitlijst. Wéér een schot… Geen krijt aan de pomerans, da's duidelijk. Wie sneuvelt daar? Park één zo te zien. Park één is een speler die graag op wil komen, maar voorlopig zit hij op zijn achterste. In die waterzak zal wel geen tequila zitten, hoewel dat het spel ten goede zou komen. Het gaat nog harder regenen, lijkt het wel, ik zie haast niks. En daar is kennelijk het doelpunt!! Jawel, jawel, maar van wie? Ik heb mijn bril niet op en ik had al gezegd dat de ijle hoogte hier het zicht aantast.”
(Donder).
“Applaus van boven, wel een beetje laat voor dat doelpunt.”
(Donder en bliksem).
“Er komen meer toejuichingen. Het water gutst nu werkelijk aan alle kanten naar beneden. Mijn papieren zijn niet meer te lezen. Ik hoop dat dat nog wel het geval is met mijn bankbiljetten, por favor. Ah, scheidsrechter Diaz kijkt op zijn horloge. Hij heeft dus gelukkig een horloge. Maar hij fluit niet. Nochtans heeft hij ook een fluitje. Nu komen er tot overmaat van ramp steeds meer mensen voor mijn neus staan. Allez, weg jullie, weg, donder op, no Alemana, Belgica!! Wat een sfeer hier. Ah, Diaz fluit. Eindelijk. Dat was dan op papier een zacht eike voor de Bulgaren, maar ze zijn wel al hun tanden kwijt.”

Rik de Saedeleer heeft inmiddels de leeftijd der zeer wijzen bereikt. Hij is 86 en nog altijd bijzonder welbespraakt en lenig van geest. Hij is er zich bovendien zeer van bewust dat hij in het gedeelte van het bos terecht is gekomen waar op gezag van 'boven' wordt gesnoeid en gekapt. De kans dat ze hem over het hoofd zullen zien is helaas verwaarloosbaar: ze zijn er namelijk dol op humoristen.

Naschrift
Op 3 maart 2013 is Rik de Saedeleer in een ziekenhuis in Knokke overleden aan een langdurige, slopende ziekte.

Reacties via onderstaande servicebalk of e-mailen naar krekwekdogt@hotmail.nl