Posts tonen met het label Tricolores. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Tricolores. Alle posts tonen

zondag 18 april 2010

Voorzitter

Na een tijd vol martelende onzekerheid weten we het nu: Willem II moet het vege lijf via de nacompetitie zien te redden. Da's beroerd voor de club, maar voor mij persoonlijk is het een zegen. Komt er eindelijk een eind aan al die onzalige nachtmerries, al wekenlang, stuk voor stuk met de Tricolores en mezelf in de hoofdrol. Voorbeeld.

Zondagmiddag. Willem II speelt een allesbeslissende thuiswedstrijd. De coach, gezegend met een begenadigd inzicht, heeft mij in de punt van de aanval gezet. Nagezwaaid door echtgenote en kroost fiets ik naar het station van Heusden. Prachtig fietsweer is het, maar toch bekruipt mij een beklemmend gevoel. Wat heeft het voor zin helemaal naar Heusden te fietsen en vervolgens met het boemeltje terug naar Tilburg te sporen? En nu we het toch over het spoor hebben: werd dat fraaie vestingstadje in zijn rijke geschiedenis eigenlijk wel ooit met een station bedacht?
Ik kom uiteindelijk in een naargeestig ogend winkelcentrum terecht. Alle winkels zijn gesloten, want Heusden is nog altijd erg aan zijn zondagsrust gehecht. Godzijdank blijkt één winkel open. Achter de toonbank staat een ongelooflijke zuurpruim met krulspelden, een bochel en een paardengebit. Ze kijkt me vernietigend aan en haalt een kolossaal slagersmes vanonder de toonbank te voorschijn.
"Kunt u me zeggen hoe ik bij het station kom?", vraag ik, terwijl ik net doe of het volkomen normaal is dat zuurpruimen met krulspelden, bochels en paardengebitten joekels van slagersmessen voor de dag halen.
Ze schudt het hoofd.
"De weg naar Tilburg dan?"
"Geen idee."
"Nou, dan bel ik wel een taxi. Kunt u me zeggen hoe deze zaak heet?"
"Stoffenzaak Knierpsjes op het Rolmopsenplein, maar doe geen moeite, de veldwachter komt er al aan."
Even later zit ik in het cachot onder het gemeentehuis. 'Langs de lijn' meldt op de radio dat Willem II na tien minuten al met 0-4 achter staat en dat ik nog steeds spoorloos ben. De technisch directeur heeft al laten weten dat mijn contract wegens wanprestatie op losse schroeven staat.

Wanneer de Heusdense autoriteiten mij eindelijk in vrijheid stellen en ik richting Tilburg spurt om te redden wat er nog te redden valt, blijk ik waarachtig zomaar ineens in een bergetappe verzeild te zijn geraakt. Ik bekleed in het algemeen klassement van de Tour de France een tweede plaats en besluit op de duivelse flanken van de Galibier te demarreren. Mijn benen zijn goed, ik zit perfect in cadans en ransel het fietsje over het plakkend asfalt. Als ik de top gepasseerd ben en het grootste verzet opsteek om aan een striemende afzink te beginnen, rijd ik zonder aanwijsbare reden met een ontzagwekkende vaart de bestuurskamer van Willem II binnen.

"Nam die prijzenkast in jullie gevoelsleven een vooraanstaande plaats in?", vraag ik terwijl ik de vitrine op een hoopje veeg. "Welnee, meneer de voorzitter", klinkt het uit een tiental kelen.
Wat kan een mens toch eng dromen.

zondag 7 maart 2010

Wijze mannen

Het zijn barre tijden, maar de liefde voor Willem II stroomt nog meer dan anders door onze aderen en het woord ‘degradatie’ hebben we opgeborgen in de achterste krochten van onze hersenen.

Dat komt omdat we in ons optimisme zo nu en dan krachtig worden gesterkt door wat zich op en rond het veld afspeelt. Ik heb het nu niet zozeer over de sportieve ontwikkelingen (hoewel de ploeg sinds de komst van Pijpers, de nieuwe trainer, wel degelijk beter is gaan spelen), als wel over diverse verrassende schijnbewegingen aan de beleidsmatige zijlijn. Ik belicht er één, een kersverse.

Omroep Brabant berichtte dat de eind januari door het Stichtingsbestuur geïnstalleerde Commissie van Wijze Mannen, bestaande uit de lokale fenomenen Jan Melis, Mike Leers en Paul Bottelier, afgelopen weekend in Almelo heeft gesproken met leden van het bestuur van Heracles. En daar blijft het niet bij, zo wist Omroep Brabant te melden: een vervolggesprek met het Heracles-bestuur is al ingepland. "De commissie hoopt van Heracles te leren hoe een kleine club op een gezonde manier kan groeien.” Het is uitermate verheugend dat de Commissie in Almelo kennelijk een gewillig oor heeft gevonden, zij het dat de Almeloërs dat oor helaas pas verleenden nadat ze eerst zelf de pot tegen de Tricolores met 3-2 in hun zak hadden gestoken. Ze zijn daar wel goed, maar niet gek.

Het is alles bijeen nogal wat. Deze onverwachte manoeuvre betekent allereerst dat de Wijze Mannen niet erg gelukkig zijn met de manier waarop in de bestuurskamer aan de Goirleseweg tot nu toe is omgesprongen met 'gezond groeien', waarmee zij zich op voorhand van een breed draagvlak verzekerd weten omdat zij met deze terechte opvatting de gevoelens van vrijwel alle Tilburgers onderstrepen. Maar het betekent ook dat de Wijze Mannen (en geloof me: Melis, Leers en Bottelier zijn buiten kijf begiftigd met een veel meer dan normale intelligentie) zich ervan bewust waren, of toch minstens het sterke vermoeden hadden, dat elders in het land nòg slimmere mensen te vinden moesten zijn. Dat zij in hun zoektocht in Almelo zijn uitgekomen, wekt overigens geen bevreemding. Ook voor de uit het katholieke zuiden afkomstige Commissie komen de échte wijzen nog steeds uit het oosten. Da’s toch een hoopvol teken: nederigheid zegeviert altijd.

(Gepubliceerd in in De Tilburgse Koerier, donderdag 11 maart 2010)

vrijdag 22 januari 2010

Bedevaart

Soms, als ik zwaar getafeld heb en me rijkelijk heb laten voorzien van geestrijk vocht, bekruipen me als geboren Willem II’er bange voorgevoelens en twijfels over een goede afloop. Zoiets kun je natuurlijk heel eenvoudig op z’n beloop laten, maar daar schiet de lokale mensheid niks mee op. “Kom”, zei ik daarom tegen mijn vrouw, “we gaan de toekomst van Willem II veiligstellen.”

Gewapend met twee droge worsten tuften we even later naar de kerk van Prinsenbeek. De heilige Gertrudis wordt daar al eeuwen door de plaatselijke boeren vereerd in de hoop op betere oogsten. Precies wat de Tricolores nodig hebben in deze barre tijden, een betere oogst dan de schamele opbrengst tot nu toe. We staken twee kaarsjes op, legden de worsten als offergave ertussen, prevelden wat devoots en stapten snel weer in de auto, want helemaal van Prinsenbeek naar Blerick, da’s geen kattenpis.
In de Blerickse parochiekerk zetelt naar verluidt de heilige Antonius van Padua, patroon van verloren zaken. Ook daar twee kaarsjes, want we zijn onderweg heel wat punten kwijtgeraakt en Antonius zal het kunnen billijken dat we die graag terug willen.
Aansluitend fluks & zonder dralen weer in de auto, nu in een ruk door naar onze eigen Hasseltse kapel, waar we kaarsjes opstaken voor het welzijn en welbevinden van ons allen in het algemeen en de aankomend interim-voorzitter van de club in het bijzonder. Want die zal het nodig hebben.
Dat alles bij elkaar moest genoeg zijn, vonden we toen we eindelijk thuis waren, maar voor de zekerheid trok ik een religieus verantwoord trappistje open en ontkurkte mijn vrouw een in de Postelse abdij gebottelde rode wijn om het gezelschap daarboven nog eens nadrukkelijk van onze goede bedoelingen te overtuigen.

“Toch ben ik er niet gerust op”, zei mijn vrouw. “En dan bedoel ik die worsten.” Even later had ik de koster in Prinsenbeek aan de lijn. “Ik zal eens kijken of ze er nog liggen”, zei hij. Een hoop gestommel en gekraak later kwam het bevrijdende antwoord: “Ze liggen er nog, maar nu niet meer. Dank voor uw gulle gaven.”

(Gepubliceerd in De Tilburgse Koerier, donderdag 28 januari 2010)

woensdag 20 januari 2010

Over Kolen en Schreurs

In de Nieuwlandstraat in Tilburg is al 35 jaar het antiquariaat 'De Refter' (voorheen 'De Schaduw') van socioloog en historicus Kees Kolen gevestigd. Antiquarische boeken, Willem II en vrouw & kroost - de volgorde is willekeurig - zijn de grote liefdes in zijn leven en het is voor de clientèle altijd de vraag welke liefde hij op welk moment als eerste zal belijden.

Een paar weken geleden stapte ik De Refter binnen. Daar stond Kees tussen zo'n vijftienduizend boeken en uit kloosters en kerken afkomstige restanten van het rijke roomse leven. "Het gaat je goed", zei ik, "je bent alleen nog maar op vrijdag en zaterdag open." Hij schudde zijn wijze hoofd en klopte op mijn schouders: "Dat zie je verkeerd. Het is hier net Willem II. Door de week ploeteren, zwoegen en trainen en dan in het weekend je kunsten laten zien." Willem II dus, binnen tien tellen.
Het doet hem zichtbaar pijn, de teloorgang van de Tricolores, waarover hij trouwens tussen neus en lippen door een paar prachtboeken heeft geschreven. "Ik lig er wakker van. Maar ik blijf geloof houden." Geloof. Ook zo'n grootheid waarover we uren kunnen filosoferen. Allebei opgegroeid in het Brabant van de jaren vijftig en zestig hebben we de verstikkende, alom en altijd aanwezige roomse omknelling doorleefd, hebben we de ontzuiling en het secularisatieproces toegejuicht, maar kijken we nu toch met een ondefinieerbare weemoed terug op onze door kerk en religie gedomineerde jeugd. Het had iets, die tijd.

"Dit is 'm dan", zei Kees en hij legde het boek op tafel. "Je hebt geluk, want er was meer vraag naar." Daar was ik inmiddels zelf ook al achter. Het had me heel veel moeite gekost om het drieluik 'Kroniek eener parochie' van Jac. Schreurs MSC bij elkaar te sprokkelen. Een stond toevallig bij Kees in de schappen, de andere delen moest ik over laten komen uit Haarlem en Maastricht. Maar het was de zoektocht waard: ik mag me de eigenaar noemen van een kostelijk bezit, in de oorlogsjaren geschreven over het leven van een kapelaan en zijn vaak eigenzinnige parochianen in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. De trilogie zou lang geleden al in de vergetelheid zijn geraakt, ware het niet dat regisseur Willy van Hemert er eind jaren zeventig een dichtbekeken televisieserie aan wijdde: 'Dagboek van een Herdershond'. Tijdens de opnames ervan voltrok zich overigens een drama, toen acteur Ko van Dijk (Nicolaas Bonte, alias 'de mensch') plotseling aan een hartstilstand overleed. Van Hemert had vervolgens heel wat kunstgrepen nodig om het relaas van Schreurs in de nog resterende afleveringen enigszins overeind te houden. Verder zonder 'de mensch' was ondenkbaar, ineens een andere Bonte ongeloofwaardig.

Wie was Jac. Schreurs MSC? Laat ik allereerst een mogelijk misverstand uit de weg ruimen. De afkorting achter zijn naam staat niet voor de universitaire titel Master of Science, maar voor 'Missionarii Sacratissimi Cordis Iesu'. Hij behoorde derhalve tot de Missionarissen van het Heilig Hart (in de volksmond 'de Rooi Harten'), die ook in Tilburg aan de Bredaseweg, tegenover de watertoren, een klooster hadden - waar Schreurs overigens menigmaal op bezoek is geweest.
Jacobus Hubertus Schreurs (1893-1966), roepnaam Jacques, was een Limburger in hart en nieren en daarnaast schrijver, dichter en medewerker van het toonaangevende literaire tijdschrift De Gemeenschap. Geboren in Sittard heeft hij na het seminarie en zijn priesterwijding vrijwel heel zijn leven gewoond in Stein. De benedictijnerabdij daar lag letterlijk en figuurlijk onder de rook van Geleen, in Schreurs' jeugd nog een onaanzienlijke vlek, maar daarna razendsnel gegroeid als gevolg van de komst van de Staatsmijn Maurits. De 'Kroniek' is te beschouwen als het geromantiseerd en min of meer autobiografisch verslag van zijn waarnemingen en ervaringen als kapelaan in Geleen en geeft een fraai beeld van de bevolking en het priesterambt in een streek die in relatief korte tijd een metamorfose onderging: van een lethargisch beleefde armoe in een diep-religieus decor naar een samenleving die in toenemende mate gedomineerd werd door atheïsten, socialisten en protestanten, van platteland naar geïndustrialiseerd stedelijk gebied, van een gesloten, grotendeels agrarische samenleving naar een werkgemeenschap onder de grond. Ze kregen het voor hun kiezen, de Limburgers, en met hen kapelaan Schreurs, zeer begaan als hij was met het lot van de boeren en arbeiders en zich zeer bewust van zijn onmacht.

Inderdaad, een kostelijk bezit. Schreurs' archaïsche taalgebruik en zijn neiging om nu en dan bombastisch uit te pakken heb ik graag op de koop toe genomen. Het is een man na aan mijn hart. Toen Schreurs in 1966 stierf, liet hij een kleine veertig boeken na. Ze zijn allemaal in de loop der jaren volstrekt verstoft en volledig verkruimeld. Maar de 'Kroniek', een stil en bijna vergeten monument van een bescheiden herder en een groot mens, zal ons overleven. Met dank aan Van Hemert en de Kees Kolens van deze wereld.

donderdag 17 december 2009

Tussen Troje en Waterloo

Straks komt het Amsterdamse zooitje ongeregeld op bezoek dat zich zo graag de ‘Godenzonen’ noemt. Dat wordt een gedenkwaardig moment: er betreden dan twee gerenommeerde grijsaards het veld die zowel fysiek als psychisch hun beste tijd hebben gehad. De Godenzonen dateren van 1900, de Tricolores van 1896. Het zijn de oude mannen van de eredivisie: ze sjokken over het veld als een verzorgingshuis met prostaatproblemen. En tot overmaat van ramp is ook met hun namen alles mis.

Bij de geboorte van de Godenzonen doken de naamgevers, zoals toentertijd gebruikelijk, in de mythologie met de bedoeling daaruit een krachtpatser op te diepen. Het werd ‘Ajax’, een bloeddorstig heerschap dat voor de poorten van Troje dood en verderf zaaide en daar volgens de overlevering zichtbaar genoegen in schiep. Prima kerel dus om een voetbalclub naar te vernoemen, tot het moment waarop de kritisch ingestelde voetballiefhebber zijn mythologisch handboek uit de kast pakt en de moeite neemt om na te gaan wat er zoal over deze querulant is geschreven. De resultaten van deze kleine exercitie zijn helaas niet bemoedigend.

Zo blijken er, om maar eens met een opmerkelijke bevinding te beginnen, twéé heren met de naam Ajax rond Troje werkzaam te zijn geweest. Daar was allereerst de zoon van Telamoon, die wij allen natuurlijk kennen als de koning van Salamis. Deze Ajax, die men nadien ‘de grote’ is gaan noemen, kon niet verkroppen dat de wapenuitrusting van Achilles na diens dood aan Odysseus en niet aan hem werd toegewezen. Hij werd op slag krankzinnig en pleegde zelfmoord, wat mij geen aanbeveling lijkt voor een voetbalvereniging. De andere Ajax is als ‘de kleine’ in de boeken gekomen. Ik hoef de lezer waarachtig niet te vertellen dat ‘de kleine’ een zoon was van Oïleus, koning van Lokris. Wat de lezer wellicht niet weet is dat deze maniak zich vanwege zijn verkrachting van Kassandra de gramschap van de goden op de hals had gehaald, schipbreuk leed en verdronk.
Het moge kortom duidelijk zijn dat Ajax vernoemd is naar een idiote zelfmoordenaar of een verkrachter.

Nee, dan Willem II! Geboren in 1792 en al, zo wil de overlevering, in de poepluiers een militair in hart en nieren. Een dappere en wakkere vent die in 1815 samen met Wellington en Blücher bij Waterloo het onderdeurtje Napoleon alle hoeken van het veld had laten zien. Kijk eens aan, da's wel even andere koek!

Helaas gebiedt de eerlijkheid mij te melden dat ik in een Engels museum eens een andere Willem II heb moeten aanschouwen. In een gigantische zaal had men daar met tienduizenden tinnen soldaatjes de slag bij Waterloo uitgebeeld. De Engelse historici hadden onze struise Prins van Oranje, gewapend met de driekleur, achter een boom neergezet, waar hij het van angst in zijn broek stond te doen.

Als straks de Godenzonen en onze mannen het veld betreden, zet ik vijf euro op de schijtlijster, maar ik vrees het ergste.

zondag 13 december 2009

Poëet

Voor mij liggen de ingebonden jaargangen 1924 tot en met 1929 van ‘NOAD-Nieuws’, een krantje dat bij thuiswedstrijden van deze eerbiedwaardige Tilburgse voetbalvereniging onder het publiek werd verspreid. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor dit soort historische lectuur. Zo’n vergeeld krantje heeft immers veel méér te bieden dan alleen maar het woordje vooraf van de voorzitter, de opstellingen en de competitiestanden. Het geeft de lezer inzicht in de cultuur van die dagen, de manier van leven, de humor en niet te vergeten de koopwaar van de plaatselijke middenstand.
De toenmalige voeballiefhebbers waren, zo blijkt, sterk geïnteresseerd in rookgerei, hoeden en petten, ‘Rund-, Kalfsch- en Varkensvleesch’, ‘Ondergoederen en andere kleeding’, ‘Behangselpapier’, ‘Vogelzaden, Kippen- en Duivenvoer en Grutterswaren’ en uiteraard een forse pint: ‘Bezoekt na afloop van den wedstrijd cabaret De Lindeboom. Optreden van het gevierde Vlaamsche Duo Jeffranso’s met wederom schitterend repertoire’. Ons vertrouwen in deze laatste mededeling is overigens niet overweldigend.


Voor Willem II had men toen nog een heilig ontzag. De Tricolores konden een dikke tachtig jaar geleden dan ook bogen op een serie klinkende namen. In het doel Mathijsen, achterin de backs Stevens en Brekelmans, op het middenveld Jole, Mommers en Schollaert en voorin Engel, Horsten, Van Son, Leijnen en Gielens. De angst voor dit elftal droop werkelijk van de pagina’s. Ook al had de redacteur nog zo zijn best gedaan om het defaitisme binnen pruimbare proporties te houden, verder dan één armzalig lichtpuntje was hij niet gekomen: “In plaatselijke ontmoetingen zijn beide partijen in den regel in hun besten vorm, zoodat we a.s. Zondag wel de mooiste wedstrijd van het seizoen hebben”.

Een probleem dat de huidige voetballiefhebber bij tijd en wijle aardig dwars kan zitten, was ook in de jaren twintig van de vorige eeuw kennelijk in volle hevigheid aanwezig, getuige het werkstuk van een tientallen coupletten doorzeurende NOAD-poëet. ‘Aan de vrouwen en meisjes’, heette zijn langdradige ontboezeming, waarvan alleen de eerste twee coupletten enigszins aan de tand des tijds zijn ontkomen. Sterker nog: als ooit nog eens een standaardwerk wordt geschreven over erotiek in de poëzie, mag het eerste couplet daarin beslist niet ontbreken:

“Lieve, brave, leuke poesjes
Van het vrouwelijk geslacht
Ik hoorde van Uw lieve lippen
In stilte reeds een kleine klacht

‘k Hoorde ze die harde woorden
Uit Uw lieflijke snuit:
‘Ik had zoo graag dat mannie thuis bleef
En toch trekt-ie er tusschen uit’.”


Maar zelfs de poëet en de poesjes met hun lieve lippen konden niet verhinderen dat NOAD ook deze titanenstrijd tegen de Tricolores kansloos verloor.

Er kan veel gebeuren in een kleine eeuw. Vanmiddag zijn de Tricolores voor de zoveelste keer in deze voetbaljaargang geducht tegen de lamp gelopen. Tilburg maakt zich op voor het ergste. De tijd dat gerenommeerde ploegen met knikkende knieën en onder het prevelen van wanhopige schietgebedjes de grasmat aan de Goirleseweg betraden is voorbij. En met de poëten is het ook al niet meer wat het geweest is.