Zondagsrust

Vanavond strijdt het Nederlands elftal om niets minder dan de wereldtitel. De hele Nederlandse bevolking zal aan het scherm gekluisterd zitten. Behalve dan de 'zwaren'. Die mogen op zondag niet kijken, Dat heeft de Heer hen verboden.

Toen ik nog jong en onbedorven was zag ik er geen been in om op de fiets te springen en half Brabant te doorkruisen. Zo kwam ik eens op een zondagmiddag in Wijk en Aalburg terecht, een tegen de oevers van de Maas geplakte, overwegend streng gereformeerde vlek in het zwaar op de hand zijnde Land van Heusden en Altena. Prompt reed ik er mijn band lek op de plaatselijke kasseien. De nering van de fietsenmaker was gesloten, zoals er alles gesloten was. Niettemin belde ik stoutmoedig aan, want zo’n 25 kilometer lopen met een fiets aan de hand was een weinig aanlokkelijk perspectief. Het duurde even, maar toen ging toch eindelijk de deur open en verscheen het hoofd van een bijzonder nors kijkende man in de opening.
“Mijn band is lek. Kunt u misschien…”
“Geen sprake van. Wij heiligen de Dag des Heren”, klonk het wrevelig en hij smeet voor mijn gezicht de deur dicht. Door de klap begon ergens in het huis een baby te huilen, een kleine die ongetwijfeld niet op een zondag was geconcipieerd.
Enkele straten verderop huisde een andere fietsenmaker, eveneens een man die het ondermaanse leek te zien als een onvermijdelijk tranendal, een zondige halte op weg naar de Heer.
“Wij werken niet op zondag”, bitste hij, maar toen hij zag dat ik een bankbiljet voor de dag haalde, klaarden zijn gelaatstrekken wat op. “Aan de andere kant mogen wij een christen in nood niet aan zijn lot overlaten.” Hij griste het biljet uit mijn hand, stopte het schielijk in zijn kontzak en lapte mijn band.

Vandaag geen WK op tv dus voor strenggelovigen. Het stond afgelopen vrijdag ten overvloede in het gratis krantje ‘Sp!ts’. Een citaat:

Fractieleider van de SGP in de Tweede Kamer Kees van der Staaij zal zondag geen uitzondering maken. “Absoluut niet”, aldus een woordvoerder van de fractie. “Misschien dat de fractieleider wel eens naar televisie kijkt voor zijn werk, maar hij kijkt zeker niet ter ontspanning. En al helemaal niet op zondag.”

Er heeft zich derhalve sedert mijn wederwaardigheden in Wijk en Aalburg geen theologische verschuiving voltrokken. Op de Dag des Heren wordt nog steeds niet gewerkt en ontspanning is eveneens uit den boze. Men wordt geacht de godganse dag in gebed en in dienstbaarheid aan de ‘Here der Wrake’ door te brengen.

Godzijdank fietst men vanuit Wijk en Aalburg, mits men zuidwaarts koerst, opgewekte, katholieke contreien binnen. Wij zitten vanavond allemaal voor de buis. Ik ben er alleen niet van overtuigd dat het erg ontspannend zal zijn.

Voorzitter

Na een tijd vol martelende onzekerheid weten we het nu: Willem II moet het vege lijf via de nacompetitie zien te redden. Da's beroerd voor de club, maar voor mij persoonlijk is het een zegen. Komt er eindelijk een eind aan al die onzalige nachtmerries, al wekenlang, stuk voor stuk met de Tricolores en mezelf in de hoofdrol. Voorbeeld.

Zondagmiddag. Willem II speelt een allesbeslissende thuiswedstrijd. De coach, gezegend met een begenadigd inzicht, heeft mij in de punt van de aanval gezet. Nagezwaaid door echtgenote en kroost fiets ik naar het station van Heusden. Prachtig fietsweer is het, maar toch bekruipt mij een beklemmend gevoel. Wat heeft het voor zin helemaal naar Heusden te fietsen en vervolgens met het boemeltje terug naar Tilburg te sporen? En nu we het toch over het spoor hebben: werd dat fraaie vestingstadje in zijn rijke geschiedenis eigenlijk wel ooit met een station bedacht?
Ik kom uiteindelijk in een naargeestig ogend winkelcentrum terecht. Alle winkels zijn gesloten, want Heusden is nog altijd erg aan zijn zondagsrust gehecht. Godzijdank blijkt één winkel open. Achter de toonbank staat een ongelooflijke zuurpruim met krulspelden, een bochel en een paardengebit. Ze kijkt me vernietigend aan en haalt een kolossaal slagersmes vanonder de toonbank te voorschijn.
"Kunt u me zeggen hoe ik bij het station kom?", vraag ik, terwijl ik net doe of het volkomen normaal is dat zuurpruimen met krulspelden, bochels en paardengebitten joekels van slagersmessen voor de dag halen.
Ze schudt het hoofd.
"De weg naar Tilburg dan?"
"Geen idee."
"Nou, dan bel ik wel een taxi. Kunt u me zeggen hoe deze zaak heet?"
"Stoffenzaak Knierpsjes op het Rolmopsenplein, maar doe geen moeite, de veldwachter komt er al aan."
Even later zit ik in het cachot onder het gemeentehuis. 'Langs de lijn' meldt op de radio dat Willem II na tien minuten al met 0-4 achter staat en dat ik nog steeds spoorloos ben. De technisch directeur heeft al laten weten dat mijn contract wegens wanprestatie op losse schroeven staat.

Wanneer de Heusdense autoriteiten mij eindelijk in vrijheid stellen en ik richting Tilburg spurt om te redden wat er nog te redden valt, blijk ik waarachtig zomaar ineens in een bergetappe verzeild te zijn geraakt. Ik bekleed in het algemeen klassement van de Tour de France een tweede plaats en besluit op de duivelse flanken van de Galibier te demarreren. Mijn benen zijn goed, ik zit perfect in cadans en ransel het fietsje over het plakkend asfalt. Als ik de top gepasseerd ben en het grootste verzet opsteek om aan een striemende afzink te beginnen, rijd ik zonder aanwijsbare reden met een ontzagwekkende vaart de bestuurskamer van Willem II binnen.

"Nam die prijzenkast in jullie gevoelsleven een vooraanstaande plaats in?", vraag ik terwijl ik de vitrine op een hoopje veeg. "Welnee, meneer de voorzitter", klinkt het uit een tiental kelen.
Wat kan een mens toch eng dromen.